Ambisiya və atalıq: karyeranın ailə ilə rəqabəti barədə esse

Proqram mühəndisi və təsisçi Nikolas Şaryer şəxsi bloqunda "Being ambitious and being a dad" adlı esse dərc edib. Yazıda texnologiyada ambisiyalı karyera ilə uşaq böyütməyə tələb olunan vaxt arasındakı gərginlik təsvir olunur. Bu, tədqiqat deyil, şəxsi təcrübədir; lakin mühəndis bloqlarında nadir hallarda bu qədər açıq şəkildə səslənən bir suala toxunur.

Etirafla başlayır

Şaryer Y Combinator dövründə yeddi aylıq qızından heç kimə danışmadığını xatırlayır. Bir neçə il sonra iki uşağı, bir iti və çox sıx qrafiki var. Onun işi, yazır müəllif, bir vaxtlar həyatının özü idi; indi həyatı onunla rəqabət aparır. Başlanğıc nöqtəsi kimi Pol Qrehemin "Having Kids" essesindən sitat gətirir: uşaqlar məhsuldarlığı azaldır və əgər iş rejimi artıq qaydasında idisə, ona ayrılan vaxt sadəcə azalır.

Bioqrafiyalar nə göstərir

Bir çox təsisçi bioqrafiyası oxuduğunu deyən müəllif özünün narahat edici adlandırdığı nəticəyə gəlir: ən çox heyran olduğu insanların əksəriyyəti pis valideyn olub. O, Stiv Cobs, Albert Eynşteyn, İlon Mask, Edison, Ford və Ferrari kimi adları sadalayır və bir çox təsisçi bioqrafiyasının sətirləri arasında məhz pis valideyn hekayəsinin oxunduğunu qeyd edir. Eynşteyn barədə qeyddə uşağın tərk edildiyinin, yoxsa erkən yaşda öldüyünün aydın olmadığını əlavə edir.

Başqa bir seçim

Şaryer çoxlu ambisiyalı valideyn tanıdığını yazır və onların əksəriyyətinin onun etmədiyi bir seçim etdiyini bildirir: valideynliyi başqasına həvalə etməyi. O, "keyfiyyətli vaxt" nəzəriyyəsini qəbul etmir və uşaqlarla keçirilən vaxtın miqdarının maksimuma çatdırılmasına inandığını deyir; onun fikrincə burada azalan gəlir yoxdur. Çətinlik ondadır ki, bu vaxt ən çox uşaqlar kiçik olanda lazımdır — məhz karyerasının zirvəsi ilə üst-üstə düşən dövrdə. Valideyn kimi nəticələri ilə uşaqsız dövrünün nəticələrini müqayisə etdikdə nəzərəçarpan fərq görünür.

Ambisiyanın yenidən tərifi

Uşaqların insanı daha az ambisiyalı edə biləcəyini yazan Pol Qrehemin fərqli olaraq, Şaryer daha az ambisiyalı olmadığını, həm də yaxşı ata olmaqda ambisiyalı olduğunu deyir. Yaxşı atanın və böyük nailiyyətlər sahibinin nadir hallarda üst-üstə düşdüyünü qəbul edir, lakin "nadir" "heç vaxt" demək deyil və Pol Qrehem, DHH, Cef Din və Mark Zukerberqi nümunə göstərir. Onun metodu sadədir: fokus, boş işlərə vaxt sərf etməmək, icranın daim yaxşılaşdırılması, sağlamlığa diqqət və aydın qaydalar — iş günlərində uşaqlarla axşam yeməyi, həftə sonları ailə üçün. Essesin son cümləsi oxucuya da müraciətdir: "Ambisiyalı ata olmaq üçün kifayət qədər ambisiyalı ol."