Pydantic yazısı: dövrədəki insan yorulub

Nəzarət yorğunluğu

Pydantic-dən Laura Summers “The Human-in-the-Loop is Tired” adlı essedə iddia edir ki, böyük dil modelləri ilə proqramlaşdırma eyni zamanda həm həqiqətən faydalı, həm də həqiqətən sarsıdıcıdır və bu tənliyin ikinci yarısına göz yummaq tərtibatçıların tükənməsi ilə bitəcək. Pydantic verilənlərin yoxlanması alətləri və AI agentləri üçün çərçivə hazırlayır.

Yazının mərkəzində Summersın nəzarət yorğunluğu dediyi şey dayanır. Pydantic AI çərçivəsini saxlayan həmkarı Douwe hər səhər təxminən otuz pull request ilə oyandığını — hər birini gecə kiminsə AI-ı açıb — və hamısı barədə tez qərar verməli olduğunu danışır. Yoxlamanı birbaşa modelə həvalə etmək cazibəsi böyük idi, amma onun sözləri ilə desək: “o halda mən burada nə edirəm?”

Summers bir model üçün plan yazmağa təxminən iki tam gün sərf etdiyini — dəfələrlə dəqiqləşdirib yenidən formalaşdırdığını — amma modelin yenə də React hook-unu yanlış fayla köçürdüyünü və ya mövcud olmayan komponentlər uydurduğunu danışır. Bunlar qabiliyyət deyil, ardıcıllıq xətalarıdır: model inandırıcı kod yarada bilir, lakin mürəkkəb dəyişiklik boyunca vahid niyyəti həmişə saxlaya bilmir.

Mükafat funksiyası problemi

Bunun arxasındakı mexanizmi Summers insani mükafat funksiyası problemi adlandırır. Maşın öyrənməsində mükafat funksiyası agentə nəyin yaxşı olduğunu deyir; kodu əl ilə yazmaq heç vaxt asan olmayıb, amma kiçik mükafatlarla dolu idi — kompilyasiyanı görmək, nəzarət hissi. LLM dəstəyi ilə iş bunun böyük hissəsini avtomatlaşdırır və yerinə yoxlama ilə nəzarət qoyur: xoş hissə kiçilir, yorucu hissə böyüyür.

İntensivlik də artır. Summers AI-ın işi azaltmadığını, əksinə gücləndirdiyini göstərən Berkeley Haas araşdırmasına istinad edir və plan demək olar hazır göründüyü üçün gecə saat ikiyə qədər prompt yazdığını xatırlayır. Həmkarının zarafatı — eyni anda beş Claude sessiyası aç — anı yaxşı təsvir edir: başlaya biləcəyiniz işlərin sayı kəskin artdı, düşünərək başa çatdıra biləcəklərinizin sayı isə dəyişmədi, çünki bunun üçün hələ də bir beyin lazımdır.

Precedent və qalanlar

Summers bu anı 2009-cu ildə sabit enli maketlərdən adaptiv dizayna keçidlə müqayisə edir. Dizaynerlər piksel səviyyəsində nəzarəti itirməyi sevmirdilər, amma sənət ölmədi: proporsiya hissi, iyerarxiya, sistemli düşüncə və qeyri-müəyyənlik üçün dizayn daha aktual oldu. Bugünkü dəyişiklik daha sürətlidir, lakin qanunauyğunluq eyni qalır.

İnandırıcı kodun ucuz olduğu dövrdə fərqləndirən şey zövq, nüans, yetkin arxitektura mövqeləri və həqiqi təcrübədən gələn qeyri-standart qərarlardır. Yeni təcrübələr də yaranır — məsələn, planın fəlakətli şəkildə uğursuz olduğunu fərz edən və səbəblərini axtaran yeni sessiya ilə “pre-mortem”. Nəticə təmkinlidir: dar boğaz heç vaxt kod deyildi, insan diqqəti və mühəndis mühakiməsi idi. İnsanlar hələ də dövrədədir — sadəcə yorğundurlar.