Musiqi piratlığının itirilmiş həzzi: Rob Şeridan Oink və What.CD haqqında

Qrafik dizayner və Nine Inch Nails-in keçmiş kreativ direktoru Rob Şeridan musiqi sənayesində media piratlığını açıq şəkildə müdafiə etməyə hazır olan azsaylı insanlardan biridir. Pigeons & Planes-a verdiyi müsahibədə o, orta məktəbdə HTML öyrənən həvəskardan fayl yüklədiyi biznesin içində qalan pirata qədər uzanan yolunu danışır.

18 dollarlıq albom problemi

Onun sözlərinə görə, ilk yüklədiyi şey Nine Inch Nails-in 1997-ci il sinqlı The Perfect Drug-un radio yazısı idi və RealAudio ilə sıxılmışdı — mahnı yükləməyi həqiqətən mümkün edən ilk format. Bir il sonra Nyu-Yorkdakı Pratt Institute-da o, ümumi istifadəyə açıq mp3 qovluqları ilə dolu yataqxana serverlərinə rast gəldi. Hər albom 18 dollarlıq investisiya idi, deyir və fayl mübadiləsi ona heç vaxt ala bilməyəcəyi musiqini dinləməyə imkan verdi. 1999-cu ildə qrup onu veb-saytını dizayn etmək üçün işə götürdü və o, sonradan art-direktor oldu.

Leyblin pərəstişkarların üzərinə yıxdığı sızma

With Teeth 2005-ci ildə çıxanda artıq həftələrlə Oink özəl trekerində dolaşırdı. Şeridanın sözlərinə görə, qrup sızmanı pərəstişkar xəyanəti deyil, sənayenin uğursuzluğu kimi qəbul etdi: albomun leyblə verildiyi anda sızacağını bilirdilər. Cavabları rəqəmsal versiyanı əvvəlcə öz saytlarından buraxmaq, CD-ni isə leyblə sonra göndərmək oldu. 2007-ci ildə yeni sinqlları olan USB yaddaşları konsert məkanlarının tualetlərində gizlədərək Year Zero oyununu başlatdılar, 2008-ci ildə isə The Slip albomunu BitTorrent vasitəsilə pulsuz yaydılar.

What.CD və özəl treker iqtisadiyyatı

Oink-in serverlərinə 2007-ci ilin oktyabrında basqın edildi; Şeridan vida yazısında onu dünyanın indiyədək gördüyü ən tam və ən səmərəli musiqi paylama modeli adlandırdı. Onun yerini What.CD tutdu və 2011-ci ilə qədər bəşəriyyət tarixində ən böyük musiqi arxivi oldu. Müsahibədə Brian təxəllüsü ilə çıxış etmək istəyən keçmiş moderator bu cür saytların niyə bağlı qaldığını izah edir: açıq trekerə polis də hər kəs qədər asanlıqla qoşula bilər və yalnız nisbəti izləyən icma üzvlərə paylaşmağı davam etdirmək üçün səbəb verir.

Saytın mühərriki sorğu sistemi idi: üzv çatışmayan buraxılış üçün yükləmə krediti mükafatı təyin edə bilirdi və sorğuların çoxu Amazon və ya iTunes-da xərclənən təxminən 20 dollarla ödənilirdi. Ən böyük sorğu Selincerin yalnız Prinston kitabxanasının kilidli otağında oxuna bilən çap olunmamış The Ocean Full of Bowling Balls hekayəsi üçün idi. Buna zarafat kimi baxırdılar, ta ki 2013-cü ilin noyabrında bir istifadəçi 1999-cu ildə çap edildiyi iddia olunan 25 nüsxədən birini tapıb yayımladı.

Striminq əslində nəyi həll etdi

What.CD 2016-cı ilin noyabrında Fransa rəsmilərinin bir neçə serverini müsadirə etməsindən sonra bağlandı; saytın və istifadəçilərin bütün məlumatları məhv edildi və 165.000-dən çox istifadəçiyə yalnız vida mesajı qaldı. Boşluğu striminq doldurdu: ayda 10 dollara dünyanın bütün musiqisi dərhal əlçatan oldu. Şeridanın qənaəti belədir ki, sənaye iqtisadiyyatı düzəltmədən müharibəni qazandı: striminq ifaçılar üçün davamlı deyil və ayda milyonlarla dinləmə alan bəziləri hələ də hesablarını ödəyə bilmir.