“Yarı pişmiş ürün”: hatayı düzeltmek yerine düğme ekleyen bir girişime dair mesel

Geliştirici blogu weli.dev'de yayımlanan yeni bir yazı, kasten absürt bir işi — endüstriyel fırın satan İspanyol bir girişimi — yazılım ürünleri üzerinde çalışmış herkese tanıdık gelecek bir başarısızlık kalıbını anlatmak için kullanıyor. Kurucu, ürününün yanlış yaptığı şeyi hiç düzeltmiyor. Bunun yerine düğme ekliyor.

Kurucu, mühendis ve MVP

Hikâyede mutfak aletleri pazarını iyi bilen bir kurucu şu planla para toplar: İspanya'nın pizzerialarına, pastanelerine ve fırıncılarına daha verimli bir fırın satmak, pazarın %10'unu almak ve milyarder olmak. On yıl boyunca fırın yapmış ve İtalyan forumlarında fırınları tartışan prestijli bir okul mezunu mühendisi işe alır; ona şirketin %20'sini ve tam özgürlük teklif eder. İki ay sonra MVP hazırdır: unu, mayayı ve suyu girersiniz, fırın ne zaman duracağına kendi karar verir. Teoride. Pratikte pişirmelerin üçte ikisi başarısız olur, ama beş prototip müşterisi — iki fırıncı, mühendisin annesi ve iki meraklı — her üç denemede bir mükemmel kek alır ve kurucu yine de beş milyon toplar. Kimse bu beş müşterinin tekrar satın alıp almayacağını sormaz.

Her yeni düğme bir öncekinden pahalı

Sıradaki sorun satış. Küçük fırınlar fırınını değiştirmez: Juan'ın fırını için %15 verimlilik isteğe bağlıdır, yarının ekmeği ise değildir ve sokağın karşısındaki Manolo tam olarak aynı şekilde düşünür. Büyük müşteriler başka bir hikâyedir; bir satış temsilcisi, mutfakları özel olarak inşa edilen ve operasyon ekibi belirli ölçülerle döner bir taban isteyen Pepepizza'ya ulaşır. Mühendislik beş ay der; ekip kayıp hafta sonları pahasına üç haftada bir şeyler teslim eder. Sonra özellik talepleri gelir: doğum günü pastaları için mum düğmesi, şömine bağlantısı, Ramazan modu. Mühendislik iyi bir fırın yapmayı bırakıp düğme eklemeye başlar — her biri bir öncekinden yavaş, çünkü her yeni düğmenin öncekilerin tamamıyla birlikte var olması gerekir.

Asıl kusur asla düzeltilmez

Yeni düğmelerin altında ilk günkü algoritma durur ve müşteriler fırınları geri getirmeye devam eder, çünkü ekmek ve kekler hâlâ on seferde bir yanar. Destek ekibi, ekmeği yanan fırıncıyı en yeni özelliği sunarak elde tutmaya çalışır. Bu arada Pepepizza'nın gerçekten istediği döner taban, ikinci en yüksek öncelikli iş olarak kalır ve yazının ifadesiyle ikinci en yüksek öncelikli iş asla yapılmaz. Pepepizza sonunda aradığında kurucu “neredeyse bitti” der. Teslim edilen taban yanlış yöne döner — ürün tarafında kimse saat yönünde dönmesi gerektiğini kaydetmemiştir — ve şirket en önemli müşterisini kaybeder. Müşteri gider; taviz ise tasarımda sonsuza dek kalır.

Asıl mesele epilogda. Forumlardan çağrılan iki mühendisten biri olan Mario ayrılır, çünkü tatil almanın bildiği tek yolu budur; Luigi kalır ve artık mum düğmesini sürdürür — söylendiğine göre onun uzmanlık alanı budur — ve günlük toplantılarda “engel yok” diye raporlar. Şirket teknik olarak hâlâ ayaktadır ve sunumunda fırın kelimesi artık “akıllı pişirme platformu” olmuştur — ve yeni genç bir mühendis %5 karşılığında sözleşmeyi imzalar ve forumda döner tabanları ilk günden desteklemeyi öğütleyen eski bir uyarıya güler.