Düz metin dosyaları risk altında: evrensel veri biçimi üzerine bir deneme

Geliştirici forumlarında dolaşan kısa bir deneme, düz metin dosyalarının — .txt, .md, .ini ve .json — bilgi işlemin en evrensel veri biçimi olduğunu, ancak onları kullanılabilir kılan koşulların kaybolduğunu savunuyor. Deneme, paste.sr.ht üzerinde ~awal adıyla listelenmemiş bir yapıştırma olarak yayımlandı ve Lobsters'ta göründü. Bu bir haber değil, bir kültür tartışması: biçimlerin kendisi sağlam, çevrelerindeki ekosistem değil.

Varsayılan olarak evrensel bir biçim

Deneme, kavramı dikkatle tanımlıyor. Düz metin dosyası, dosya sisteminde gerçek bir dosyadır: e-postaya ekleyebileceğiniz ya da HTTP veya NAS üzerinden paylaşabileceğiniz bir şey. İçeriği yalnızca metindir; bu yüzden nano gibi en basit düzenleyici bile onu açıp değiştirebilir ve kaydedebilir. Farklı düzenleyiciler aynı dosya üzerinde çakışmadan çalışabilir; zengin metin düzenleyicileri ise dosyayı düz metin doğasını bozmadan kaydetmekte zorlanır.

Neredeyse her işletim sistemi böyle bir düzenleyiciyle birlikte gelir: Linux ve BSD'ler, ayrıca Microsoft'un Notepad'i ve macOS'un TextEdit'i. Yine de düz metin düzenlemeye ilgi yıllardır azalıyor; yazar Google Trends verilerini gösteriyor.

Alışkanlığı akıllı telefonlar bozdu

Denemeye göre yirmi yıl önce sıradan insanlar bile düz metin düzenleyicileri düzenli olarak kullanıyordu: notlar, telefon numaraları, tarihler, alışveriş listeleri. En büyük darbe akıllı telefonlardan geldi: önde gelen mobil platformlar düz metin düzenleyiciyle gelmedi ve çevrelerinde ciddi bir üçüncü taraf ekosistemi de oluşmadı. Telefonlarda metin girişinin neredeyse tamamı, özelleşmiş uygulamalar içinde kapalı biçimlerde yapılıyor.

Sonuç olarak yazara göre ortalama bilgisayar kullanıcısı düz metin dosyalarını tamamen unuttu; “dosya” fikrinin kendisi bile aşınıyor.

Mühendisler, LLM repl'leri ve risk

Yazılım mühendisleri bu alışkanlığı sürdüren son topluluk: kod düz metindir ve sistem geliştirmek ya da yönetmek, kaynak, yapılandırma ve günlük dosyalarıyla düzenli temas gerektirir. Ancak bu son kitle de uzaklaşıyor: geliştiriciler metin girişini giderek LLM repl'lerinde, yani büyük dil modelleri çevresindeki etkileşimli döngülerde yapıyor; dokümantasyon da bu araçlara devrediliyor. Üretilen kod ve belgeler çoğu zaman yalnızca web arayüzünde bir diff olarak inceleniyor.

Bu kitle de giderse deneme, düz metin düzenleyicilerinin ve çevrelerindeki ekosistemin bakımının duracağını öngörüyor. İşletim sistemleri ve kütüphaneler sürekli değiştiği için mevcut düzenleyiciler güncellenmiş yazılım yığınlarında çalışmayı bırakabilir; dosya yöneticileri de aynı kaderi paylaşabilir. Kapanış argümanı teşviklerle ilgili: LLM repl'lerinin her aracın yerini alamayacağından kuşku duyanlar bile onları alabilecekmiş gibi benimsiyor. “Society can remain irrational longer than you can remain a relevant nonconformist,” diye bitiriyor deneme ve uyarıyor: “sahip olduğumuz en çok yönlü, en evrensel veri arayüzü artık erişilebilir olmayabilir.”