Splice CEO Kakul Srivastava, AI ile yazılan çalışma belgelerini şüpheliyor

İnsan AI'nın merkezinde kalıyor

Kakul Srivastava, müzik prodüktörlerinin one-shot'lar ve melodik loop'lar için kullandığı Splice platformunun CEO'sudur. Bu servisin sample'leri Lisa'nın Money ve Sabrina Carpenter'ın Espresso şarkılarında yer aldı. Srivastava, Splice'dan önce Flickr, Yahoo, GitHub ve Adobe'de yöneticilik görevleri üstlendi.

Splice'de platformu Spitfire Audio satın alarak genişletti ve üretken AI ile çalışmayı denetim altına aldı. «Tek tuşla şarkı üretme» sistemleriyle ilgili olanlara karşı açıkça temkinliydi. Bunun yerine Splice, insanları yaratıcı sürecin merkezinde tutan AI ürünleri geliştirmeye çalışıyor.

Gerçek sohbeti destekleyen belgeler

Srivastava, iyi yazılmış bir belgenin ve onun üzerine kurulan gerçek sohbetin değişmez çalışma aracı olduğuna inanıyor. Splice uzaktan çalışma prensibiyle çalıştığı için şirkette bazı iş yerlerinde olabilecek o sohbetler yok. Ona göre birçok başarılı proje, birinin bir fikri sonuna kadar kavradığı, başkalarının ise onu tartıştığı ve sorguladığında başlar.

Tam da bu süreç yüzünden AI ile yazılan belgelere dikkatli yaklaşıyor. Onun sözüyle, okuyucular kelimelerin arkasında bir insan olup olmadığını anlayamadığında tartışma değişir ve kötüleşir. Aynı prensibin müzikte de geçerli olduğunu düşünüyor: teknoloji insanın yaratıcılığına el uzatmalı, karar veren insanın yerini almamalı.

Teknoloji kişisel deneyimin kıyısında

Uzun röportajda Srivastava, Instagram'ın en çok sevdiği çevrimiçi alanı olduğunu çünkü akışının ona beklenmedik müziksel biçimler gösterdiğini söyledi. Ayrıca uzun araba yolculuklarında, düğünlerde ve diğer toplantılarda oynanan Hintli şarkı oyunu Anthakshari'yi de anımsadı.

Şu andaki tutkusu, annenin tariflerini YouTube videoları aracılığıyla yeniden keşfetmek. Bir aile tarifinin videosunu anlatırken bunun annenin mutfağını ona geri getirdiğini söyledi ve bu deneyimin teknolojinin ne için var olduğuna daki yanıtını belirlediğini düşünüyor. Kişisel tercihleri arasında canlı jazz'ı paraya değer, bardak ısıtıcıyı ise en umutsuz cihaz olarak nitelendirdi; çünkü bardak ısıtır, kahveyi değil.