Yürümek, oturmaktan daha yaratıcı düşünmeye yol açıyor: araştırma

Amerikan Psikoloji Derneği'nin (APA) yayımladığı araştırma, yürümenin yaratıcı düşünmeyi hareketsiz oturmaya kıyasla ölçülebilir biçimde geliştirdiğini ortaya koydu. Çalışmayı, o dönem Stanford Üniversitesi Eğitim Fakültesi'nde görev yapan Marily Oppezzo, Daniel L. Schwartz ile birlikte yürüttü. Araştırmaya çoğu üniversite öğrencisi olan 176 kişi katıldı.

Deneyler neyi ölçtü

Katılımcılardan gündelik nesneler için alternatif kullanım yolları bulmaları ve karmaşık fikirler için özgün benzetmeler üretmeleri istendi. Bu açık uçlu görevlerde, ister iç mekânda koşu bandında ister dışarıda belirlenmiş bir parkurda olsun, yürüyenler oturanlara ve dışarıda tekerlekli sandalyeyle taşınanlara göre istikrarlı biçimde daha yaratıcı yanıtlar verdi.

Yanıtlar özgünlük ölçütüne göre puanlandı: bir yanıt ancak grubun tüm yanıtları arasında benzersizse yeni sayıldı. Araştırmacılar ayrıca kişi başına toplam yanıt sayısını ve fikrin görevin kısıtları içinde uygulanabilir olup olmadığını kaydetti. Oppezzo, "Çorbaya çakmak gazı dökmek özgün ama pek de uygun değil" diye örnekledi.

Sayılar

Etki her deneyde görüldü. Bir deneyde yürürken test edilen öğrencilerin yüzde 100'ü daha fazla yaratıcı fikir üretti; diğer deneylerde bu oranlar yüzde 95, 88 ve 81 oldu. Başka bir deneyde yürüyen öğrenciler, aynı kişilerin otururken verdiği yanıtlara kıyasla yeni fikir sayısını ikiye katladı.

Bu avantaj her tür düşünme biçimine yayılmadı. Görevin tek bir doğru yanıtı olduğunda — örneğin "kulübe, İsviçre, pasta" sözcüklerinin "peynir"i işaret ettiği kelime çağrışımı testinde — yürüyenler oturanların biraz gerisinde kaldı.

Belirleyici olan açık hava değil, yürümek

Bir deney hareketi ortamdan ayırdı: iç mekânda koşu bandında yürüyen öğrenciler içeride oturanlardan, dışarıda yürüyenler ise dışarıda tekerlekli sandalyeyle taşınanlardan daha iyi performans gösterdi. Yazarlar, etkiyi temiz havanın değil yürüme eyleminin tetiklediği sonucuna vardı.

Ayrı bir deney, etkinin sonradan sürüp sürmediğini test etti. Önce yürüyüp sonra oturan katılımcılar, yürürken ürettiklerinden daha az yeni fikir üretti, ancak her iki turda da oturanlardan yine de fazlasını üretti. Yazarlara göre yenilik gerektiren bir toplantı öncesinde kısa bir yürüyüş, toplantı sırasında yürümek kadar yararlı olabilir. Mekanizmayı açıklamak için daha fazla araştırma gerekiyor; ekip, yürümenin fiziksel eyleminden fizyolojik değişimlere ve oradan hayal gücünün bilişsel denetimine uzanan bir yol öngörüyor. Çalışma Journal of Experimental Psychology: Learning, Memory and Cognition dergisinde yayımlandı; finansmanı Knut ve Alice Wallenberg Vakfı, Gordon ve Betty Moore Vakfı ile Stanford Eğitim Fakültesi tez destek hibesi sağladı.