Müzik korsanlığının kayıp keyfi: Rob Sheridan Oink ve What.CD'yi anlatıyor

Grafik tasarımcı ve Nine Inch Nails'in eski kreatif direktörü Rob Sheridan, müzik endüstrisinde medya korsanlığını açıkça savunmaya hazır ender insanlardan biri. Pigeons & Planes'a verdiği söyleşide, lise yıllarında HTML öğrenen bir meraklıdan, dosya indirdiği işin tam ortasında bulunan bir korsana uzanan yolculuğunu anlatıyor.

18 dolarlık albüm sorunu

Hatırladığı kadarıyla ilk indirdiği şey, Nine Inch Nails'in 1997 çıkışlı single'ı The Perfect Drug'ın radyo kaydıydı ve RealAudio ile sıkıştırılmıştı; şarkı indirmeyi gerçekten mümkün kılan ilk format buydu. Bir yıl sonra New York'taki Pratt Institute'ta, yatakhane sunucularının halka açık mp3 klasörleriyle dolu olduğunu gördü. Her albüm 18 dolarlık bir yatırımdı, diyor ve dosya paylaşımı ona parasının yetmeyeceği müziği dinleme imkânı verdi. 1999'da grup onu web sitesini tasarlaması için işe aldı; okulu bıraktı ve zamanla sanat yönetmeni oldu.

Plak şirketinin hayranlara yıktığı sızıntı

With Teeth 2005'te çıktığında haftalardır özel tracker Oink üzerinde dolaşıyordu. Sheridan'a göre grup sızıntıyı hayran ihaneti değil, endüstrinin başarısızlığı olarak gördü: albümün şirkete teslim edilir edilmez sızacağını biliyorlardı. Yanıtları, dijital sürümü önce kendi sitelerinden yayınlayıp CD'yi plak şirketine sonra göndermek oldu. 2007'de yeni single'ları taşıyan USB bellekleri konser mekânlarının tuvaletlerine saklayarak Year Zero alternatif gerçeklik oyununu başlattılar; 2008'de The Slip albümünü BitTorrent üzerinden ücretsiz dağıttılar.

What.CD ve özel tracker ekonomisi

Oink'in sunucularına Ekim 2007'de baskın yapıldı; Sheridan veda yazısında siteyi dünyanın bugüne kadar gördüğü en eksiksiz ve en verimli müzik dağıtım modeli olarak tanımladı. Onun yerini What.CD aldı ve 2011 civarında insanlık tarihinin en büyük müzik arşivine dönüştü. Görüşmede Brian takma adını kullanmak isteyen eski bir moderatör, bu tür sitelerin neden kapalı kaldığını açıklıyor: açık bir tracker'a polis de herkes kadar kolay katılabilir ve yalnızca indirme-yükleme oranını takip eden bir topluluk üyelere paylaşmayı sürdürmeleri için gerekçe verir.

Sitenin motoru istek sistemiydi: bir üye eksik bir yayın için yükleme kredisi ödülü koyabiliyordu ve çoğu istek Amazon ya da iTunes'da harcanan yaklaşık 20 dolarla karşılanıyordu. En büyük istek, Salinger'ın yalnızca Princeton kütüphanesindeki kilitli bir odada randevuyla okunabilen yayımlanmamış öyküsü The Ocean Full of Bowling Balls içindi. 1999'da basıldığı öne sürülen 25 kopyadan birini bulup sızdırana kadar bu bir şaka gibiydi.

Streaming aslında neyi çözdü

What.CD, Fransız yetkililerin birkaç sunucusuna el koymasının ardından Kasım 2016'da kapandı; site ve kullanıcı verilerinin tamamı yok edildi ve 165.000'den fazla kayıtlı kullanıcıya yalnızca bir veda mesajı kaldı. Boşluğu streaming doldurdu: ayda 10 dolarla dünyanın tüm müziği anında erişilebilir hale geldi. Sheridan'ın değerlendirmesi, endüstrinin savaşı ekonomiyi düzeltmeden kazandığı yönünde: streaming sanatçılar için sürdürülebilir değil ve ayda milyonlarca dinlenme alan bazı isimler faturalarını ödeyemiyor.