მოსაზრება: AI პროგრამული ინჟინერიის საშუალო ფენას აქრობს

ინჟინერი ფლორიან ჰერენგტი საკუთარ ბლოგზე გამოქვეყნებულ ესეში ამტკიცებს, რომ AI-მ მოაშორა ის „სიჩქარის ზღვარი“, რომელიც ადრე ცუდ საინჟინრო გადაწყვეტილებებს სწრაფად დაგროვების საშუალებას არ აძლევდა. მისი სცენარი ასეთია: ჩვეულებრივი ორშაბათია, თქვენ ხართ უფროსი ინჟინერი, რომელიც კოდის ხარისხზეა პასუხისმგებელი, და გიხსნით შვიდ pull request-ს — პირველი ათიათასობით დამატებულ ხაზს მოიცავს და AI-ის მიერ დაწერილ აღწერას ახლავს.

სწრაფად იწერება, ნელა ითვისება

ესეს მთავარი აზრი ისაა, რომ გაუწვრთნელი თვალისთვის ეს მუშაობს: ბრანჩს ჩამოიტან, ის მეტ-ნაკლებად მუშაობს და გუნდი ასე განაგრძობს. ავტორი ამას საკრედიტო ბარათით ძვირადღირებული მანქანის ყიდვას ადარებს — ვალი არ ჩანს, მხოლოდ მანქანა. პრობლემები მოგვიანებით ჩნდება: ბაგი, რომელსაც ვერავინ ასწორებს, რადგან ვერავინ პასუხობს კითხვას, საიდან მოდის მონაცემები. ერთი დეველოპერი, წერს ავტორი, AI-სთან საუბრის ბმულს აგზავნის, ხოლო კითხვაზე, რომელი ნაწილი უნდა წაიკითხოს, პასუხია — „ალბათ ყველა“.

ამ ისტორიაში ყველა მარცხდება

ჰერენგტი პირდაპირ ამბობს, რომ პასუხისმგებლობა განაწილებულია. ინჟინერს, რომელიც 25 000-ხაზიან pull request-ს ხსნის, აგენტი ბევრად ადრე უნდა გაეჩერებინა, ცვლილება გაეგო და მისახედავ ნაწილებად დაეყო; რეცენზენტს უნდა ეთქვა უარი; ხოლო ვინც სტეკს Kafka ან serverless დაამატა, უნდა აეხსნა, რატომ იყო ეს საჭირო. გადაწყვეტილების უკან დაბრუნება ბევრად უფრო რთულია, ვიდრე მიღება: ცხრილებისა და სვეტების დამატებას AI წუთებში ახერხებს, წაშლა კი მიგრაციის გეგმას, გადამხდელ მომხმარებლებს და ობოლი foreign key-ების რისკს მოითხოვს — მაშინ, როცა კიდევ ხუთი ცვლილება შერწყმულია.

ხელფასების მზარდი სხვაობა

ავტორის დასკვნა ის არაა, რომ ტექნიკური ვალი ახალი მოვლენაა; მთავარია, რომ გაქრა შეზღუდვა, თუ რამდენად სწრაფად შეიძლება ცუდი გადაწყვეტილებების დაგროვება. თუ იმპლემენტაცია იაფია, კომპანიები სწორედ გადაწყვეტილების უნარს უხდიან ფულს — და ის მოელიან, რომ AI ხელფასებს შორის დისტანციას კიდევ გაზრდის: კარგი ინჟინრები უფრო ღირებული გახდებიან, სუსტები კი — დასაქმებისთვის ძვირი. მისი აზრით, იგივე დინამიკა პროგრამული უზრუნველყოფის მიღმა, ცოდნის ეკონომიკის უმეტეს ნაწილშიც გავრცელდება — „რაღაც მომენტში მაინც ვიღაცამ უნდა იცოდეს, რა ხდება“.