აირჩიე მოსაწყენი ტექნოლოგია — დენ მაკკინლის ესე ინოვაციის ჟეტონებზე

სამი ინოვაციის ჟეტონი

2015 წლის 30 მარტს გამოქვეყნებულ ესეში დენ მაკკინლი მარტივ ბიუჯეტის მოდელს გვთავაზობს: ყოველ კომპანიას დაახლოებით სამი „ინოვაციის ჟეტონი“ აქვს და მათი მარაგი დიდხანს უცვლელი რჩება. Node.js-ის არჩევა ერთ ჟეტონს ხარჯავს; MongoDB-იც, ისევე როგორც ერთ წელზე ნაკლები ასაკის სერვისების აღმოჩენის ტექნოლოგია. საკუთარი მონაცემთა ბაზის დაწერა კი, მისი თქმით, უკვე უბედურებაა. ასეთი არჩევანი გამართლებული შეიძლება იყოს JavaScript-კონსალტინგისთვის ან მონაცემთა ბაზების კომპანიისთვის, მაგრამ უმეტესი გუნდი ვაჭრობის ან გადახდების გადაფიქრებას ცდილობს და მწირი ყურადღების ინფრასტრუქტურის ინოვაციებზე დახარჯვა მარცხის, ან სულ ცოტა, წარმატების გადავადების კარგი გზაა. დამატებითი ჟეტონები სტაბილურობის პერიოდის შემდეგ შეიძლება გამოჩნდეს, თუმცა გუნდები საკუთარი საფულის შიგთავსს მაინც ხშირად გადააჭარბებენ.

მოსაწყენი არ ნიშნავს ცუდს

ესე თავად სიტყვის მიმართ ფრთხილადაა: „მოსაწყენი“ არ უნდა აგვერიოს „ცუდში“. არსებობს ტექნოლოგია, რომელიც ერთდროულად მოსაწყენიცაა და ცუდიც — ის არ უნდა გამოიყენო. მაგრამ MySQL, Postgres, PHP, Python, Memcached, Squid და Cron მოსაწყენი და საკმარისად კარგია. მათი ღირებულება არა მხოლოდ იმაშია, რომ შესაძლებლობები კარგადაა შესწავლილი, არამედ იმაშიც, რომ ცნობილია მათი მარცხის სცენარები. მაკკინლი გამიჯნავს ცნობილ უცნობებს — „არ ვიცით, რა მოხდება, როცა ეს ბაზა 100% დატვირთვას მიაღწევს“ — უცნობი უცნობებისგან — „თავში არ მოგვივიდა, რომ სტატისტიკის ჩაწერა GC-პაუზებს გამოიწვევდა“. ორივე ნაკრები იშვიათად ცარიელია, თუნდაც ათწლეულების ტექნოლოგიებისთვის; ახალი, ბზინვარე ხელსაწყოების შემთხვევაში კი მეორე კატეგორია გაცილებით დიდია.

ოპტიმიზაცია გლობალურად

ტექნოლოგიის არჩევანი იზოლაციაში არ ხდება — მისი მასშტაბი მთელ გუნდსა და სისტემას ეხება. ახალი ტექნოლოგიის დამატებას თან მოაქვს „ოპერაციები“ და „კოგნიტური ხარჯი“: ვიღაცამ უნდა აკონტროლოს, დატესტოს, init-სკრიპტი დაწეროს. „საუკეთესო ხელსაწყო საქმისთვის“ მიდგომა, მისი კითხვით, ორივე სიტყვას მიოპიურად განიხილავს — საქმე კომპანიის სიცოცხლისუნარიანად შენარჩუნებაა, „საუკეთესო“ კი ის ხელსაწყოა, რომელიც რაც შეიძლება მეტი პრობლემისთვის „ყველაზე ნაკლებად ცუდ“ პოზიციას იკავებს. სისტემის საიმედოდ მუშაობის გრძელვადიანი ღირებულება, წერს ის, ბევრად აღემატება მშენებლობის დროს შეხვედრილ უხერხულობებს.

ახლის დამატება — გააზრებულად

ახალი ტექნოლოგია მაინც ხვდება ხოლმე ინსტრუმენტების ყუთში და მაკკინლი აკრძალვის ნაცვლად საუბარს გვთავაზობს: დამატებას კომპანიის მასშტაბის შედეგები აქვს, ამიტომ კომპანიის მასშტაბის ხილვადობა სჭირდება. პირველი სავარჯიშოა კითხვა, როგორ გადაიჭრებოდა ახლანდელი პრობლემა ყველაფრის დამატების გარეშე — ეს ასევე ამხელს შემთხვევებს, როცა ნამდვილი „პრობლემა“ ვიღაცის ხელსაწყოს გამოცდის სურვილია. მიგრაციას კი ნათელი ვალდებულება და ვადები უნდა ახლდეს, რომ ლოკალურად ოპტიმალური გადაწყვეტები არ დაგროვდეს. Etsy ამის შემაფრთხილებელ და წამახალისებელ მაგალითებსაც იძლევა: ადრეული Python-ის შუალედური ფენა, რომლის ამპუტაციას წლები დასჭირდა, და აქტივობის ფიდები, რომლებიც წლების განმავლობაში PHP-ზე, MySQL-ზე, Memcached-სა და Gearman-ზე მუშაობდა და 20-ჯერ გაიზარდა მაშინ, როცა არავინ აკვირდებოდა — იმიტომ, რომ პლატფორმა საერთო იყო.