„ყოველი კადრი სრულყოფილია“: რატომ ფასდება ინტერფეისი კადრობრივად

ყოველი კადრი სრულყოფილია

ფრაზა Wayland-ის დოკუმენტაციიდან მოდის: „ყოველი კადრი სრულყოფილია“ — ეს არის დისპლეის პროტოკოლის გამოცხადებული მიზანი, რომელიც ცდილობს კონტროლი დაიბრუნოს სულ უფრო რთული GPU-სტეკებისგან. tonsky.me-ზე გამოქვეყნებულ პოსტში ავტორი ამბობს, რომ იგივე პრინციპი არა მხოლოდ გრაფიკულ მილსადენს, არამედ მომხმარებლის ინტერფეისსაც ეხება.

მისი შემოთავაზებული წესი მარტივია: თუ ვინმე აპლიკაციის ნებისმიერ მომენტში ეკრანის სურათს გადაიღებს, თქვენ უნდა შეძლოთ ახსნათ, რას ხედავს. პოსტში დამატებული შენიშვნის თანახმად, ადრინდელი ფორმულირება — „აზრი უნდა ჰქონდეს“ — ზედმეტად მკაცრი იყო, რადგან ანიმაციის მოწინავე ტექნიკები, მაგალითად smear frames, განზრახ ამახინჯებენ მოძრაობას.

რატომ აქვს მნიშვნელობა გადასვლის შუალედს

ყოველ კადრზე ზრუნვის მთავარი არგუმენტი ნდობაა. მომხმარებელი კოდს ვერ ხედავს, ამიტომ ხარისხის შესაფასებლად მხოლოდ ინტერფეისი რჩება. თუ ინტერფეისი დახვეწილია, სავარაუდოდ გუნდს კოდის გასაპრიალებლადაც მოეცალა დრო — ევრისტიკაა, მაგრამ გონივრული.

პრაქტიკაში ავტორი ჩამოთვლის, რას ნიშნავს ეს: ეკრანებს შორის არავითარი თეთრი ციმციმი, არასრულად ჩატვირთული კონტენტი, კონტენტის ჩატვირთვის დროს განლაგების ცვლილება, შიდა თანმიმდევრულობა — თუ ინტერფეისის ერთი ნაწილი ამბობს „ხელმისაწვდომია 1 განახლება“, მეორე ნაწილი არ უნდა წერდეს „განახლებების შემოწმება...“ — და ზუსტი ანიმაციები.

ანიმაციები ყველაზე ხშირად რჩება მივიწყებული. ინტერფეისი შეიძლება მშვენივრად გამოიყურებოდეს დასაწყისსა და დასასრულში, მაგრამ შუალედში აშკარად გატეხილი იყოს. გადასვლის დროს გადაღებული კადრები აჩვენებს ისეთ პოზიციებში გაყინულ ელემენტებს, რომლებსაც ვერცერთი დიზაინერი შეგნებულად არ დახატავდა.

პატარა დესინქრონიზაცია, დიდი ეჭვები

მაგალითები ყოველდღიური პროგრამებიდანაა. Safari-ში placeholder-ის ტექსტი ცენტრიდან მოძრაობს, კურსორი კი მარცხენა პოზიციიდან ანიმირდება — ორი კომპონენტი ერთმანეთთან შეუთანხმებლად ჩანს, რაც კითხვას აჩენს, ერთად დააპროექტეს თუ არა ისინი საერთოდ. Photos-ში Crop-სა და Adjust-ს შორის გადასვლისას სურათი მყისიერად ჯდება ადგილზე, ხოლო მოჭრის ჩარჩო ანიმირდება — ეს ცრუ შთაბეჭდილებას ქმნის, თითქოს რაღაც ოდნავ შეიცვალა.

YouTube-ის მაგალითი ყველაზე მარტივი ამოცანაა — მართკუთხედის ერთი პოზიციიდან მეორეში გადატანა — თუმცა შედეგი ძნელად ასახსნელია. ავტორი ასეთ შემთხვევებს „ტექნოლოგიამ პროგრამისტს აჯობა“ უწოდებს და DOM-ის არქიტექტურის შეზღუდვებზე მიუთითებს. მიზეზი რაც არ უნდა იყოს, კადრი მაინც არასრულყოფილია.

პოსტი Preview-აპლიკაციის „გამოუწვევი“ zoom-ანიმაციით სრულდება და თხოვნით: ყურადღება მიაქციეთ არა მხოლოდ საწყის და საბოლოო მდგომარეობებს, არამედ ყველაფერს, რაც მათ შორის ხდება.