Geriye Bir Tek Zevk Kaldı: Yapay Zekâ Çağında Yargı Neden Tek Kalan Beceri

Yazılım tarihinin büyük bölümünde zor olan şey, o şeyin var olmasını sağlamaktı: bir fikirle çalışan bir program arasında saatler ya da haftalar vardı — yazmak, kılavuz okumak, API'lerle boğuşmak. Üretim duvardı ve herkes ona çarpıyordu. O duvar artık yok — daha doğrusu kiralanmış durumda — diye yazıyor notashelf.dev'in yazarı "Geriye Bir Tek Zevk Kaldı" başlıklı yazısında.

"Yeterince iyi" bir çözücüdür

Yazıya göre tanıdık soru — makineler iyi mi? — asıl noktayı kaçırıyor. Çıktı yeterince iyi ve bu "yeterince", daha iyisini yapma gerekçesini eritiyor. Bir şeyler üretmek pahalı olduğu sürece maliyet bir taban işlevi görüyordu. Taban ortadan kalktığında bir şeyin saklanmaya değer olup olmadığını belirleyen artık üretim maliyeti değil, üreticinin muhakemesi: aynı fonksiyonun üç makul versiyonuna bakıp ikisinin yanlış olduğunu bilerek vardığınız hüküm. Yazar buna zevk diyor — mühendislik çevrelerinin kullanmaktan biraz utandığı bir kelime.

Zevk sürtünmeden inşa edilir

Yazar, zevkin süs ya da tercih olmadığında ısrarcı: zevk, gerekçelendirilmesinden daha hızlı varılan, sıkıştırılmış ve sözsüz bir hüküm. İyi işleri tüketerek de edinilmez; yavaş ve küçük düşürücü bir yolla inşa edilir — kötü bir şey yaparsınız, gözünüzün önünde başarısız olur ve başarısızlığı bir yere kaydedersiniz. Sektörün şimdi kaldırdığı sürtünme, müfredatın ta kendisiydi. Öğrenmek zorunda kalacağı kötü bir versiyonla hiç oturmayan yeni gelenler her metriğe göre daha üretken görünürler — yine de gönderdiklerinin var olması gerekip gerekmediğini söyleyemezler.

Ekonomi size karşı

Zevki olan biri, olmayanla aynı hızda çıktı verir, çünkü zevk "hayır, yine" der ve piyasa ikisini de aynı kronometreyle ölçer. Zevk diff'te görünmez: ölçülemez, haneye yazılamaz, panoda görünmez ve önlediği felaketler iz bırakmaz. Harry Frankfurt'un yalancı ile zırvalayan arasındaki ayrımına atıfla yazar, slop'u mühendisliğin zırvası olarak adlandırır — tam olarak yanlış değil, kayıtsız. Sturgeon yasası hiçbir zaman sorun değildi; oranı maliyet sınırlıyordu. Dolayısıyla kıt olan eylem artık üretmek değil, seçmektir.

Hüküm, size ait kalan son parça

Fabrikaların her şeyi yapıp yapamayacağını değil, yapılmasının doğru olup olmadığını soran Morris ve Ruskin'e gönderme yapan yazar, araçların beceriyi değersizleştirmediğini, beceri olmayan her şeyi sıyırdığını savunuyor. Yazmak ve bağlamak, muhakeme yürütme ayrıcalığı için ödenen geçiş ücretiydi; geriye kalan disiplin silmede, çalışan ve yalnızca geçirilmeyi isteyen makul versiyonu reddetmede. Hüküm ne ölçülebilir ne otomatikleştirilebilir, dolayısıyla kimse onu elinizden alamaz ya da size geri satamaz. Bugün herkes her şeyi yapabilir; neredeyse kimse neyin yapılmaya değer olduğunu söyleyemiyor.