Տրինիդադից ինժեերը պատասխանում է RISC-V-ի քննադատությանը

Ներկառուցված համակարգերի ինժեներ Արմսթրոնգ Սուբերոն հրապարակել է պատասխան Դմիտրի Գրինբերգի «RISC-V: They Should Have Known Better» էսսեին, որը հայտնվել էր Hacker News-ի գլխավոր էջում և քննարկում առաջացրել Lobsters-ում։ Սուբերոն, ով աշխատում է Տրինիդադից և ասում է, որ իր ողջ ստեկը STM32-ից ու ARM-ից տեղափոխել է RISC-V, պնդում է, որ քննադատության ամենակարևոր մասը հրահանգների կոդավորմանը չի վերաբերում, այլ այն հարցին, թե ով կարող է սարքավորում ձեռք բերել։

Ինչի հետ համաձայն է

Սուբերոն ընդունում է քննադատության մի քանի կետ։ Նա գրում է, որ RISC-V-ի սեղմված store-օֆսեթները տարօրինակ են, որ Zicsr-ը չպետք է լինի առանձին ընդլայնում, որի մասին իրականացնողը պետք է հիշի, և որ այդ բոլոր խնդիրներին ինքը հանդիպել է CH32V003-ի վրա՝ Գրինբերգի հիշատակած էժան RV32E դասի չիպերից մեկի։ Նա նաև նշում է, որ RISC-V International-ը մերժել է իր անդամակցությունը, և ասում է, որ չի պաշտպանում ISA կոմիտեին։ Սակայն հավելում է. Գրինբերգի ձևակերպած պահանջները էժան միկրոկոնտրոլերի միջուկի համար՝ ընդհատման ցածր ուշացում, չիպի փոքր մակերես, կոդի լավ խտություն, առանց բաժանիչի, նկարագրում են հենց այն հրահանգների հավաքածուն, որն արդեն իրականացնում են տասը ցենտանոց չիպերը։

Առաքման փաստարկը

Պատասխանի կենտրոնում լոգիստիկան է։ Տրինիդադից՝ Վենեսուելայի ափերի մոտ գտնվող փոքր կղզի-պետությունից, մշակման սալիկ պատվիրելը նշանակում է ստուգել, թե արդյոք վաճառողը ընդհանրապես ուղարկում է այնտեղ և ինչ գումար կստացվի տեղական արժույթով։ Digikey-ի, Mouser-ի կամ եվրոպական արտադրողների անվճար առաքումը նրան չի վերաբերում. մոտ մեկ դոլարանոց չիպերը ստանալու համար նա վճարում է 60-ից 200 դոլար։ Նրա խոսքով՝ հայտնի PCB ընկերությունը, որը սպոնսորության հարցով դիմել էր իրեն, մերժել է միայն տեղակայման պատճառով։ Երեսուն ուսանողից բաղկացած խմբի համար, գրում է նա, տասը ցենտանոց ու մեկ դոլարանոց մասի տարբերությունը նշանակում է՝ արդյոք յուրաքանչյուրը կունենա սեփական չիպ, թե բոլորը կնայեն մեկ ցուցադրական սալիկի։

Մեկ ISA, երկու ապրանքային սահման

Սուբերոն վիճարկում է նաև այն պնդումը, թե հակադիր պահանջները անհնարին են դարձնում մեկ հրահանգների հավաքածուի օգտագործումը շուկայի երկու ծայրերում։ Նա թվարկում է մասերը՝ տասը ցենտանոց CH32V003-ից մինչև երկմիջուկ CH32H417-ը և MMU-ով Baochip-1x-ը, որի վրա աշխատում են Rust-ի Xous միկրոմիջուկը, seL4-ը և Linux-ը։ ARM-ի վրա, գրում է նա, այդ սահմանը լիցենզավորմամբ պարտադրված ապրանքային սահման է. վիրտուալ հիշողությունը նշանակում է Cortex-A լիցենզիա։ RISC-V-ի վրա supervisor ռեժիմն ու էջաբաժանումը ոչ պարտադիր հնարավորություններ են, որոնք իրականացնողը կարող է միացնել։ Իր ստեկի արժեքը նա գնահատում է 100 դոլարից պակաս՝ ARM-ի մասերի համար մեկ Segger J-Link վրիպազերծիչի մոտ 600 դոլարի դիմաց։

Ֆրագմենտացիան որպես փոխանակում

Ֆրագմենտացիայի հարցում նա մասամբ համաձայն է. Zcb-ի անջատումը C-ից և Zicsr-ի ոչ պարտադիր կարգավիճակը նյարդայնացնող են, իսկ արտադրողների սեփական ընդհատման ապարատային մասը էկոհամակարգը դեռ ավելի է բաժանում — դա նա տեսել է NuttX-ը WCH CH32V307-ի վրա տեղափոխելիս։ Այնուամենայնիվ ընդլայնումների մեխանիզմը հենց այն է, ինչը թույլ է տալիս մեկ բազային հրահանգների հավաքածուին սպասարկել և՛ տասնվեց ռեգիստրով տասը ցենտանոց մասը, և՛ պաշտպանված օպերացիոն համակարգով չիպը։