Enigma-ի աշխատող 3D մոդելը բրաուզերում. ինչպես էր աշխատում գաղտնագրման մեքենան

enigma.design-ում հրապարակված ինտերակտիվ 3D մոդելը գերմանական գաղտնագրման Enigma մեքենան բացատրում է անմիջապես բրաուզերում։ Էջում մուտքագրված տառը վերածվում է ստեղնի սեղմման, հոսանքը անցնում է ռոտորներով և միացման տախտակով, իսկ վերջում վառվում է համապատասխան լամպը։ Նյութին կից կա 16 կարճ դաս և 1918-1974 թվականների ժամանակագրություն։

Ինչ է ցույց տալիս մոդելը

Հավաքածուն ընդգրկում է մի քանի պատմական տարբերակ՝ 1923 թվականի Handelsmaschine-ից մինչև ծովային M3։ Հնարավոր է պտտել մեքենան, նայել ռոտորի ներսը և հետևել էլեկտրական շղթային։ Էջը նաև սովորեցնում է գրել առաջին հեռագիրը. մուտքագրված տառը արտացոլվում է լամպի վրա, օպերատորը այն փոխանցում է Մորզեի այբուբենով, իսկ ազդանշանը տանում է ռադիոն։

Ռոտորներ, տախտակ և էլեկտրական ուղի

Միացման տախտակը (plugboard) զույգ տառերը փոխում է միմյանց հետ ինչպես հոսանքի՝ ռոտորներ մտնելիս, այնպես էլ դուրս գալիս, դրա համար մեկ մալուխն էլ փոխում է ամբողջ ուղին։ Օղակի կարգավորումը այբուբենի օղակը տեղափոխում է լարավոր միջուկի շուրջ, իսկ ռեֆլեկտորը անշարժ է և հոսանքը հետ է վերադարձնում։ Յուրաքանչյուր ստեղնի սեղմում շարժում է աջ ռոտորը, իսկ խորշին հասնելիս՝ նաև հաջորդ ռոտորը. առանձին դաս նվիրված է կրկնակի քայլին։

Օրվա բանալու թերթիկը օպերատորին տալիս էր չորս բան՝ ռոտորների հերթականությունը (Walzenlage), օղակի դիրքը (Ringstellung), սկզբնական դիրքը (Grundstellung) և միացման մալուխները (Steckerverbindungen)։ Սկզբում վեց մալուխ կար, ավելի ուշ դրանց թիվը հասավ տասի։ Ցամաքային և օդային ուժերը հինգ ռոտորից ընտրում էին երեքը, իսկ ծովային նավատորմը՝ ութից. IV և V ռոտորների ավելացումը հնարավոր հերթականությունները վեցից հասցրեց վաթսունի։

Պատմություն և վերակառուցում

1918 թվականի փետրվարի 23-ին գերմանացի ինժեներ Արթուր Շերբիուսը արտոնագրի հայտ ներկայացրեց էլեկտրական գաղտնագրման սարքի համար. պտտվող լարավոր անիվները յուրաքանչյուր պտույտի ժամանակ փոխում էին էլեկտրական ուղին։ 1930 թվականի հունիսի 1-ին բանակի կազմում ընդգրկվեց Enigma I-ը, որը ռազմաճակատում ավելացրեց միացման տախտակ։

1932 թվականի դեկտեմբերին Մարիան Ռեժևսկին մաթեմատիկայի և Ֆրանսիայից ստացված նյութերի օգնությամբ վերականգնեց մեքենայի ներքին ձևափոխությունները։ Եժի Ռոժիցկիի և Հենրիկ Զիգալսկու հետ նա մշակեց նաև բանալիների դուրս բերման մեթոդներ։ 1939 թվականի հուլիսին Լեհաստանը այդ ձեռքբերումները կիսեց բրիտանացի և ֆրանսիացի գործընկերների հետ, իսկ սեպտեմբերին Բլեթչլի պարկը դարձավ պատերազմական ժամանակների գաղտնագրության կենտրոն։

Մոդելը բացահայտ նշում է, թե որտեղից է սկսվում վերակառուցումը. որոշ սարքերի բնօրինակները չեն պահպանվել, դրա համար կորպուսը, չափերը և լարերի ուղիները վերականգնված են, իսկ ցուցադրությունը օգտագործում է սինթետիկ գաղտնագիր։