Կարծիք. AI-ն վերացնում է ծրագրային ճարտարագիտության միջին խավը

Իր բլոգում հրապարակված էսսեում ճարտարագետ Ֆլորիան Հերենգտը պնդում է, որ AI-ը վերացրել է այն «արագության սահմանը», որը նախկինում թույլ չէր տալիս վատ ճարտարագիտական որոշումներին արագ կուտակվել։ Նրա սցենարը սա է. սովորական երկուշաբթի է, դուք կոդի որակի համար պատասխանատու ավագ ճարտարագետն եք և բացում եք յոթ pull request՝ առաջինը տասնյակ հազարավոր ավելացված տողերով և AI-ի գրած նկարագրությամբ։

Արագ գրվում է, դանդաղ հասկացվում

Էսսեի հիմնական միտքն այն է, որ անփորձ աչքի համար դա աշխատում է. վերցնում ես ճյուղը, կոդը մոտավորապես աշխատում է, և թիմը շարունակում է։ Հեղինակը դա համեմատում է վարկային քարտով թանկ մեքենա գնելու հետ. պարտքը չի երևում, երևում է միայն մեքենան։ Խնդիրները ի հայտ են գալիս ավելի ուշ՝ որպես սխալ, որը ոչ ոք չի կարողանում ուղղել, քանի որ ոչ ոք չի կարող ասել, թե որտեղից են գալիս տվյալները։ Մի ծրագրավորող, գրում է նա, ի պատասխան ուղարկում է AI-ի հետ զրույցի հղում, իսկ «ո՞ր մասը կարդալ» հարցին պատասխանը լինում է՝ «հավանաբար բոլորը»։

Այս պատմության մեջ բոլորը ձախողվում են

Հերենգտը հստակ ասում է, որ պատասխանատվությունը բաշխված է։ 25 000 տողանոց pull request բացող ճարտարագետը պետք է գործակալին շատ ավելի վաղ կանգնեցներ, հասկանար փոփոխությունը և բաժաներ վերանայելի մասերի. վերանայողը պետք է մերժեր. իսկ նա, ով ստեքին ավելացրել է Kafka կամ serverless, պետք է բացատրեր, թե ինչու։ Որոշումը հետ շրջելը շատ ավելի դժվար է, քան ընդունելը. աղյուսակներ և սյունակներ ավելացնելը AI-ի համար րոպեների հարց է, իսկ հեռացնելը պահանջում է միգրացիայի պլան, վճարող հաճախորդների հաշվառում և որբ foreign key-ների ռիսկ՝ այն դեպքում, երբ ևս հինգ փոփոխություն է միաձուլվում։

Աշխատավարձերի աճող անջրպետը

Հեղինակի եզրակացությունն այն չէ, որ տեխնիկական պարտքը նոր երևույթ է, այլ որ անհետացել է վատ որոշումների կուտակման արագության սահմանափակումը։ Եթե իրականացումը էժան է, ընկերությունները վճարում են հենց դատողության համար, և նա ակնկալում է, որ AI-ը աշխատավարձերի տարբերությունն էլ ավելի կմեծացնի. լավ ճարտարագետները կդառնան ավելի արժեքավոր, քանի որ նրանց շուրջ ավելի քիչ իրականացման աշխատանք է պետք, իսկ թույլերին աշխատանքի ընդունելը կթանկանա։ Նրա կարծիքով նույն դինամիկան դուրս կգա ծրագրավորումից՝ ընդգրկելով գիտելիքի աշխատանքի մեծ մասը. «ինչ-որ պահի մեկը միշտ պետք է իմանա, թե ինչ է կատարվում»։