«Դոպամինային ֆրեքինգ»՝ ինչ է օպտիմիզացիան անում մշակույթին

Ինտերնետ-մշակույթի մասին բլոգ-գրառումը անուն տվեց ծանոթ զգացողությանը՝ «դոպամինային ֆրեքինգ»։ Հեղինակը, որը հրապարակում է «german s.» կեղծանվամբ, դա սահմանում է որպես հսկայական, անհամաչափ ռեսուրսների՝ փողի, վերլուծության, օպտիմիզացիայի, մին-մաքսինգի, հանրային կարծիքի հավաքագրման ներարկում նախկինում սովորական կամ բարդ, բազմաշերտ զբաղմունքի մեջ, որպեսզի ուժով քամվի ամենամաքուր և ամենակենտրոնացված դոպամինի չափաբաժինը՝ առանց դոպամինից բացի որևէ այլ բան հաշվի առնելու։

Փոխառված փոխաբերություն արդյունահանող արդյունաբերությունից

Հեղինակի խոսքով՝ տերմինը ծնվել է մի ուշ երեկո Discord-ի չաթում, երբ նա փորձում էր նկարագրել մի բան, ինչը երկար ժամանակ չէր կարողանում բառերով արտահայտել։ Համեմատությունը դիտավորյալ է. ինչպես իրական ֆրեքինգը, այս պրակտիկան վնասում է այն ամենի երկարաժամկետ առողջությանը, ինչին դիպչում է, թեև կարճաժամկետում տալիս է շատ ինտենսիվ, կենտրոնացված արդյունք՝ դոպամին կամ նավթ։

Սկզբում նա օգտագործում էր «sloptimization» բառը, որը կապում է AI մոդելները թեստերը անցնելու համար օպտիմիզացնելու հետ, բայց որոշեց, որ այն չի արտահայտում վնասը։ Ապրանքայնացում, գերսպառում կամ մարդկային փորձառության ինդուստրիալացում տարբերակները նրան ստերիլ տնտեսական տերմիններ թվացին։ Ոգեշնչումը եկավ Մետտա Բեշայի տեսանյութերից՝ թմրամիջոցների և դրանց սկզբնական մշակութային համատեքստի մասին. որոշ մշակույթներում հազարավոր տարիներ օգտագործված նյութերը դարձան ավելի կործանարար այդ համատեքստից դուրս գալուց հետո՝ ինդուստրիալացման և մշակութային ջնջման պատճառով, ասում է նա։

Ելակի թեստը

Գրառման գլխավոր օրինակը ելակն է։ Առանձին պտուղները տարբերվում են գույնով, քաղցրությամբ, թթվությամբ, բուրմունքով, կառուցվածքով ու հյութալիությամբ և պարունակում են հազարավոր միացություններ, որոնք ձևավորում են նրանց համը։ Հանեք այն միացությունը, որն ամենաշատն է ելակ հիշեցնում, էժան սինթեզեք այն և ավելացրեք ամեն ինչի մեջ՝ և կստանաք ելակի համի կենտրոնացված չափաբաժին։ Սննդի արդյունաբերությունը հենց դա է անում, նշում է հեղինակը։

Կորչում է մնացած ամեն ինչ՝ կառուցվածքը, անկատարությունը, հատկապես լավ պտուղ գտնելու բախտը, նույնիսկ տատիկի մուրաբայի մանկության հիշողությունը։ Սպառողները կարող են չնկատել տարբերությունը, նախընտրել փոխարինիչը և ի վերջո շուկայում իրական ելակ չգտնել. շուրջ 500 անհատական փորձառություն սեղմվում է մեկ ընդհանուր զգացողության մեջ։ Կիրառելով համայնքների, երաժշտության, տեսանյութերի ու կայքերի վրա՝ արդյունքը, նրա խոսքով, «իմաստից ու կապից զուրկ» միատարր մշակույթն է։

Ինչպես է նա անջատում դա իր կյանքում

Հեղինակը խոստովանում է, որ ինքն էլ մասնակցել է սրան. օպտիմիզացիան և խնդիրների «լուծումը» ընկալվում էին որպես անվիճելի բարիք։ Նրա պատասխանը ներհոսքի կրճատումն է՝ նա ջնջում է զայրացնող կամ էմոցիոնալ տրիգերները շահագործող ալիքներն ու ֆիդերը, հեռացնում հավելվածները և սահմանում է, թե ինչ կսպառի։ Պատրաստ լուծումներ չի առաջարկում՝ միայն այն միտքը, որ օրինաչափությունը նկատելը առաջին քայլն է։ Տերմինը կարող է էքսցենտրիկ թվալ, ընդունում է նա, «բայց կարճ տեսանյութերին ,ուղեղի փտում' ենք անվանում — ուրեմն ինչու ոչ»։