«Կիսաթխված արդյունք». առակ ստարտափի մասին, որը սխալը չուղղելով՝ կոճակներ է ավելացնում

Ծրագրավորողների weli.dev բլոգի նոր շարադրությունը դիտավորյալ անհեթեթ բիզնես է օգտագործում՝ իսպանական ստարտափ, որը արդյունաբերական վառարաններ է վաճառում, որպեսզի նկարագրի ձախողման ծանոթ սցենարը։ Հիմնադիրը երբեք չի ուղղում այն, ինչ իր արտադրանքը սխալ է անում։ Փոխարենը կոճակներ է ավելացնում։

Հիմնադիրը, ինժեները և MVP-ն

Պատմության մեջ խոհանոցային տեխնիկայի շուկան լավ իմացող հիմնադիրը գումար է հավաքում ծրագրով. վաճառել ավելի արդյունավետ վառարան Իսպանիայի պիցերիաներին, հրուշակեղենի խանութներին ու հացթուխներին, գրավել շուկայի 10%-ը և դառնալ միլիարդատեր։ Նա ընտրում է հեղինակավոր դպրոցի ինժեների, որը տասը տարի վառարաններ է կառուցել, և առաջարկում է ընկերության 20%-ը ու ամբողջական ազատություն։ Երկու ամիս անց MVP-ն պատրաստ է. մուտքագրեք ալյուրի, խմորիչի ու ջրի քանակը, և վառարանն ինքն է որոշում՝ երբ կանգնել։ Տեսականորեն։ Գործնականում երեք թխումից երկուսը ձախողվում է, բայց հինգ նախատիպ գնորդները՝ երկու հացթուխ, ինժեների մայրը և երկու էնտուզիաստ, երեքից մեկ կատարյալ տորթ են ստանում, և հիմնադիրը միևնույն է հինգ միլիոն է ներգրավում։ Ոչ ոք չի հարցնում՝ արդյոք այդ հինգը նորից կգնեին։

Յուրաքանչյուր նոր կոճակ ավելի թանկ է, քան նախորդը

Հաջորդ խնդիրը վաճառքն է։ Փոքր հացաբուլկեղենները վառարանը չեն փոխում. Խուանի համար վաղվա հացը կարևոր է, 15% արդյունավետությունը՝ ոչ, իսկ Մանոլոն փողոցի մյուս կողմում նույն կերպ է մտածում։ Խոշոր հաճախորդներն այլ հարց են, և վաճառքի մեկ ներկայացուցիչ հասնում է Pepepizza-ին, որի խոհանոցները պատվերով են կառուցված, իսկ գործառնական թիմը կոնկրետ չափեր ու պտտվող հիմք է ուզում։ Ինժեներական բաժինը գնահատում է հինգ ամիս. թիմը երեք շաբաթում ինչ-որ բան է հանձնում՝ կորցրած հանգստյան օրերի հաշվին։ Հետո գալիս են գործառույթների հարցումները՝ մոմերի կոճակ ծննդյան տորթերի համար, բուխարիի միացում, Ռամադանի ռեժիմ։ Ինժեներական բաժինը դադարում է լավ վառարան կառուցել և սկսում է կոճակներ ավելացնել. յուրաքանչյուրը նախորդից դանդաղ է, որովհետև ամեն նոր կոճակ պետք է գոյատևի բոլոր նախորդների հետ միասին։

Սկզբնական թերությունը երբեք չի ուղղվում

Նոր կոճակների տակ առաջին օրվա նույն ալգորիթմն է, և հաճախորդները շարունակ վերադարձնում են վառարանները, որովհետև հացն ու տորթերը դեռ տասից մեկ անգամ այրվում են։ Աջակցության թիմը փորձում է պահել հացթուխին, որի հացը այրվում է, առաջարկելով ամենանոր գործառույթը։ Պտտվող հիմքը, որը Pepepizza-ն իրականում խնդրել էր, մնում է երկրորդ ամենաբարձր առաջնահերթության խնդիրը, իսկ շարադրության ձևակերպմամբ՝ այդպիսի խնդիրները երբեք չեն կատարվում։ Երբ Pepepizza-ն վերջապես զանգում է, հիմնադիրը պատասխանում է. «գրեթե պատրաստ է»։ Հանձնված հիմքը սխալ ուղղությամբ է պտտվում. արտադրանքի թիմում ոչ ոք չի գրանցել, որ այն պետք է պտտվի ժամացույցի սլաքի ուղղությամբ, և ընկերությունը կորցնում է ամենակարևոր հաճախորդին։ Հաճախորդը գնում է. փոխզիջումը մնում է դիզայնում ընդմիշտ։

Վերջաբանը հենց գլխավոր միտքն է։ Մարիոն՝ ֆորումներից հրավիրված երկու ինժեներից մեկը, հեռանում է, որովհետև դա արձակուրդ ստանալու միակ տեսանելի ճանապարհն է. Լուիջին մնում է և այժմ սպասարկում է մոմերի կոճակը, ինչն, ինչպես ասում են, նրա մասնագիտությունն է, և ամենօրյա հանդիպումներում հայտնում է. «արգելքներ չկան»։ Ընկերությունը դեռ կենդանի է՝ տեխնիկապես, և իր շնորհանդեսում «վառարան» բառն արդեն դարձել է «խելացի թխման հարթակ»։ Իսկ նոր երիտասարդ ինժենը պայմանագիր է ստորագրում 5%-ի դիմաց և ծիծաղում է ֆորումի հին նախազգուշացման վրա՝ պտտվող հիմքերն առաջին օրից աջակցելու մասին։