«Ծրագրային ապահովումը մարդկանց խելքից հանում է». համաչափության օգտին

Ծրագրային ապահովումը մարդուն հիվանդ չի դարձնում, սակայն դրա շուրջ ստեղծված պայմանները կարող են բոլորովին խելամիտ մեծահասակներին զրկել համաչափության զգացումից։ Հենց սա է պնդում Graybearding բլոգում հրապարակված էսսեն, որի հեղինակն այն անվանում է սեփական փոքրիկ տեսություն՝ ծրագրային ապահովումը մարդկանց խելքից հանում է։

Փառահեղ աղյուսակ և բազմաթիվ լծակներ

Եթե հանենք բրենդինգը և ճարտարապետության դիագրամները, ասվում է էսսեում, ծրագրային ապահովման մեծ մասը զարմանալիորեն ձանձրալի է՝ այստեղ մի ձև, այնտեղ մեկ API, մի քանի թույլտվություն, հաշվարկներ, աշխատանքային հոսքեր և տվյալների բազա, գուցե հերթ, եթե ինչ-որ բան պետք է մասշտաբավորվի։ Որքան էլ կոպիտ հնչի, ծրագրերի մեծ մասը դեռևս «փառահեղ աղյուսակ» է։

Վտանգը համադրության մեջ է՝ արագություն, փող, բարդություն, աբստրակցիա և կարծիքը փոխելու գրեթե անսահման ազատություն։ Տուն կառուցելը բնական շփում ունի՝ եթե կմախքի հավաքման կեսին ինչ-որ մեկը որոշի, որ խոհանոցը պետք է լինի շենքի մյուս կողմում, տախտակներն արդեն կտրված են, իսկ խողովակները՝ անցկացված։ Ծրագրային ապահովման մեջ այդ արժեքը թաքնվում է մարդկանց գլուխներում և արդեն դժվար ընկալելի համակարգերում, այնպես որ փոփոխությունը «պարզ ուղղում» է թվում, իսկ ծախսերը լուռ կուտակվում են՝ կոնտեքստի փոխարկումների, ռեգրեսիայի ռիսկի և ճարտարապետական էրոզիայի տեսքով։

Ինչպես «կարելի է»-ն դառնում է «պետք է»

Քանի որ ծրագիրը փոխելը իսկապես կարող է էժան լինել՝ երբեմն, ամեն «հիանալի գաղափար», որը «շատ արագ» է հնչում, շտապ կարգով հայտնվում է ճանապարհային քարտեզում։ Հեղինակի խոսքով՝ «կարելի է»-ն դառնում է «պետք է», իսկ «պետք է»-ն՝ «ինչու դեռ պատրաստ չէ»։ Ամեն ինչ շտապ է թվում, որովհետև ամեն ինչ կարող է արագ շարժվել. ամեն տեխնիկական ընտրություն դառնում է գաղափարական, որովհետև կան տասնյակ հնարավոր լուծումներ. ամեն դանդաղում թվում է ճգնաժամ, որովհետև ինչ-որ մեկը, իբր, ավելի արագ է առաջ շարժվում։

Նա մատնանշում է «ավարտված» հասկացության բացակայությունը։ Հյուսն ի վերջո վայր է դնում մուրճը, որովհետև պահարանը գոյություն ունի, իսկ ծրագիրը միշտ կարելի է բարելավել. կոճակը կարող է լավը լինել, հարցումը՝ ավելի արագ, աբստրակցիաները՝ ավելի մաքուր։ Լծակներով շրջապատված ծրագրային կազմակերպությունները ի վերջո սկսում են քաշել դրանք՝ երբեմն որովհետև ինչ-որ բան իսկապես փչացել է, երբեմն որովհետև վախենում են, տնօրենների խորհուրդը աճ է ուզում, կամ մրցակիցը նոր բան թողարկեց։

Համաչափության օգտին

Դատարկ տեղը լցնում է բարդությունը։ Ձանձրալի հավելվածը, որը գրառումներ է պահում, տպավորիչ չի հնչում, մինչդեռ բաշխված, իրադարձությունների վրա հիմնված հարթակը service mesh-ով և իրական ժամանակի սինխրոնիզացիայի շերտով հնչում է այնպես, կարծես NORAD եք կառուցում։ Երբեմն բարդ լուծումն իսկապես անհրաժեշտ է, ընդունում է հեղինակը, բայց մեծ մասամբ՝ ոչ. այնուամենայնիվ բարդությունը հոգեբանական պարգև է տալիս, ինչը պարզ համակարգերը չեն տալիս։

Լուծումը դանդաղությունն ինքնանպատակ չէ. դա ընդամենը ևս մեկ գաղափարախոսություն կլիներ։ Լուծումը համաչափությունն է. ամեն խնդիր էգզիստենցիալ չէ, ամեն գաղափար ճանապարհային քարտեզում տեղ չի արժանի, ամեն աբստրակցիա գոյության կարիք չունի, և ամեն դանդաղում միջամտություն չի պահանջում։ Իրերը հանգիստ թողնելը թերագնահատված ինժեներական հմտություն է. տվյալների բազան միշտ չէ, որ փոխարինման կարիք ունի, ֆրեյմվորկը հաճախ միանգամայն պիտանի է, իսկ հաճախորդներին, ինժեներներին ու բիզնեսներին ժամանակ է պետք։ Օգտակար ծրագրային ապահովումը, եզրափակում է էսսեն, բավական է։