Հաշտություն չապրած երազանքների հետ. ոչ բոլոր երազանքները պետք է իրականանան

«Ես երբեք հիանալի սնոուբորդիստ չեմ դառնա»։ Այսպես է սկսում գրող Նիկլաս Գյոկեն իր «Հաշտություն չապրած երազանքների հետ» էսսեն, որը հրապարակվել է նրա ամենօրյա բլոգում և հետագայում կրկին ակտիվ քննարկվել տեխնոլոգիական շրջանակներում։

Օրինակ, որը ծանոթ է շատերին

Գյոկեն բացատրում է, որ գենետիկ և ոչ գենետիկ պատճառներով իր ծնկները հազիվ են դիմանում երեքժամյա զբոսանքին, էլ ուր մնաց 1080 աստիճան պտույտից հետո վայրէջքին։ Օրթոպեդը դեռ 15 տարի առաջ խորհուրդ էր տվել հեռու մնալ ամեն ինչից, ինչը ծանրաբեռնում է ծնկները՝ «ինչպես թենիսը, դահուկները կամ, ասենք, սնոուբորդը»։ Նա սիրով սնոուբորդի դասերի կգնար, բայց միակ բանը, որ կարող է անել, ուրիշների տրիկերը տեսանյութերով դիտելն ու անուղղակի ապրելն է։

Սկզբում դա շատ ցավոտ էր. «Ինչպե՞ս է կյանքը համարձակվում դա խլել ինձնից», — հաճախ մտածում էր նա և պատկերացնում, թե ինչ կլիներ, եթե ամեն դեպքում լուրջ զբաղվեր սնոուբորդով։ Ըստ նրա՝ հավանաբար կա միջոց բավականաչափ «վերանորոգելու» ծնկները։ Բայց մի պահ հասկացավ, որ կյանքը մեծ է, բայց նաև՝ կարճ։

Ժամանակ, որը երբեք չի բավականացնում

Նույն միտքն է արտահայտում «Bachelor»-ի նախկին աստղ Շարլին Ջոյնթը՝ ասելով ամուսնուն. «Դժվար է։ Ուզում եմ ամեն ինչ անել քեզ հետ։ Ժամանակը չի բավականացնում»։ Գյոկեի ցանկը ավելի երկար է. նա ուզում է սովորել կունգ-ֆու, շատ ավելի լավ խաղալ վիդեոխաղերում, վերականգնել Yu-Gi-Oh!-ի հոբին և, ասենք, ևս ութ լեզուներով բավարար իմանալ առօրյա զրույցի համար։

Իրականությունը տարբեր է. նա ինքնազբաղված է, ժամանակի մեծ մասը տրամադրում է աշխատանքին, իսկ երբ չի աշխատում՝ փորձում է լինել ընկերուհու, ընտանիքի կամ ընկերների հետ։ Վերջին շաբաթներին հազիվ ժամանակ գտավ ընթերցելու համար, էլ ուր մնաց երկրորդական հոբիների։ Անգամ վաղը վիճակախաղում հաղթելու դեպքում կասկածում է, որ ժամանակը կբավականացնի. «Ժամանակը երբեք չի բավականացնում»։

Հաշտությունը որպես որոշում

Իրական փոփոխությունը ներսում է։ Տարիների ընթացքում սնոուբորդի տեսանյութերը դիտում է ավելի ու ավելի հազվադեպ. երևակայությունն ավելի քիչ է թռչում, իսկ երբ թռչում է՝ դա գալիս է դառնությամբ չէ, այլ ժպիտով. «Լավ է։ Սնոուբորդը թող ուրիշներին մնա։ Դու գրող ես։ Գործեր ունես այնտեղ, որտեղ գտնվում ես, և դա բավարար է»։

Էսսեի եզրակացությունը պարզ է, բայց ոչ հեշտ. օգտագործիր երևակայությունը։ Երբեմն երազանքները կարող են պարզապես երազանք մնալ. պարտադիր չէ, որ բոլորն իրականանան բավարարվածություն զգալու համար։ Դիտիր տեսանյութեր։ Կարդա գրքեր։ Ժամանակ անցկացրու այն հերոսների հետ, որոնց երբեք չես հանդիպի։ Եվ ինչ էլ անես, մի՛ բարկացիր չապրած երազանքներիդ վրա. ձեռք մեկնիր և հաշտվիր։ Կյանքից մենք վայելում ենք ընդամենը մի փոքր կում այն ամենից, ինչ նա առաջարկում է, գրում է Գյոկեն, բայց գիտակցված ընտրությամբ կատարում ենք ամենակարևոր գործը, որի համար այստեղ ենք։