Մերթ Բուլան․ թուրք մշակողը, որը դարձավ «ավելի գերմանացի, քան շատ գերմանացիներ»

Թուրք ծրագրային ապահովման մշակող Մերթ Բուլանը 2017 թվականին Համբուրգ էր մեկնել եռամսյա ամառային պրակտիկայի։ Ութ տարի անց՝ այս շաբաթ, նա ստացավ Գերմանիայի քաղաքացիության վկայականը և էսսեում նկարագրեց, թե ինչպես մի երկիր, որին ճանաչում էր միայն կարծրատիպերից, դարձավ տուն։

Պրակտիկայից՝ պայմանագիր

Բուլանը համակարգչային գիտությունների երրորդ կուրսում էր, երբ դիմեց Erasmus կրթաթոշակին և զուգահեռ Եվրոպայում պրակտիկա էր փնտրում։ Թուրքիայից նա նախկինում երբեք դուրս չէր եկել։ Գերմանացի հարևանը Skype-ով ցույց տվեց սենյակը, օդանավակայանում դիմավորեց, իսկ երեք ամիս անց, մեկ շաբաթով մեկնելիս, պարզապես խնդրեց բանալիները գցել փոստարկղը։ «Այդքան կարճ ժամանակում նման վստահությունը ինձ իսկապես զարմացրեց»,— գրում է նա։

Աշխատանքում թիմը նրան վստահեց այնպիսի պարտականություններ, որոնք մյուս ամառային պրակտիկանտներին չէին տրվում, և ընդգրկեց բոլոր միջոցառումներում։ Ղեկավարը անմիջապես աշխատանք առաջարկեց՝ սկզբում որպես ֆրիլանսեր Թուրքիայից, մինչև ուսման ավարտը, 2018 թվականի ապրիլին՝ լրիվ պայմանագիր, իսկ հունիսի վերջին նա տեղափոխվեց Համբուրգ՝ նույն բնակարան, որտեղ սեղանին քաղցրավենիք և փուչիկներ էին սպասում։

Երկիրը, որին իրականում հանդիպեց

Նրան ամենից շատ զարմացրեց առօրյա կյանքի հարթությունը և վստահությունը։ 2000 աշխատող ունեցող ինտերնետ-ընկերության ղեկավարները սուրճն իրենք էին վերցնում, իսկ ֆինանսական տնօրենը հին հեծանիվ էր վարում։ Թիմային միջոցառումների կազմակերպիչները հաշվի էին առնում բոլորի սննդային պահանջները՝ վեգան, հալալ, առանց ալկոհոլի։ Գործընկերները նրա հետ գնում էին բնակարան դիտելու և օգնում տեղափոխվել։ Ավտոբուսներում տոմսեր ոչ ոք չի ստուգում։ Գրասենյակի դիմացի իտալական ռեստորանում շինարարները և կոստյումով մարդիկ կողքի սեղանների մոտ նույն պիցցան էին ուտում, և դա ոչ ոքի չէր զարմացնում։

Աշխատանքային խորհրդի ընտրություններում նա ստացավ ամենաշատ ձայները, թեև ընկերության միայն մոտ քառորդն էին ներգաղթյալներ։ Նա նշում է նաև Ջեմ Օզդեմիրին, ում ծնողները Թուրքիայից են և որը մայիսից ղեկավարում է Բադեն-Վյուրտեմբերգը։

Կանոններ և գերմանացի դառնալը

Բուլանը խոստովանում է, որ «մեղմ վայրէջք» ունեցավ՝ խոշոր միջազգային ընկերություն, Համբուրգ, անգլերեն խոսող թիմ։ Նրան դուր են գալիս գերմանական կանոնները՝ Ruhezeit-ը 22:00-ից 6:00-ը, հանգիստ կիրակիները, կարմիր լույսի տակ կանգնելը, երբ մեքենաներ չկան։ Կանոնը մեկ անգամ աշխատեց նրա դեմ. բնակության թույլտվությունը մերժվեց, քանի որ նա աշխատանքների միջև էր, իսկ «կայուն ապրուստը» նշանակում է մշտական պայմանագիր, ոչ թե խնայողություններ։ Հետագայում հասկացավ տրամաբանությունը։

Քաղաքացիության կանոնների մեղմացումը և սպասման ժամկետի կրճատումը դրդեցին նրան դիմել․ գործընթացը տևեց մոտ 14 ամիս, իսկ վկայականը ստացավ 15 րոպեում։ Նա ընդգծում է, որ դա իր փորձն է, և որ Գերմանիան բոլորի համար նույնը չէ։ Ութ տարվա ընթացքում ռասիզմի ոչ մի դեպք չի հանդիպել և ասում է, որ շարունակելու է քննադատել այն ամենը, ինչ պետք է ավելի լավ լինի․ «որովհետև հենց դա են անում իսկական գերմանացիները»։