«Please Use AI» շարադրությունը արտադրողականության վեճը վերածում է երգիծանքի

Substack-ի The Courage to Live It տեղեկագրում հրապարակված շարադրությունը դարձել է ամենաքննարկվող տեքստերից մեկը այն վեճում, թե որքան խորը պետք է արհեստական բանականությունը մտնի առօրյա կյանք։ Շոն Սմակերի գրած և 2026 թվականի մայիսի 4-ին լույս տեսած «Please Use AI» շարադրությունն իր դիրքորոշումը կառուցում է բացառապես հեգնանքով. այն ընթերցողին կրկին ու կրկին հանձնարարում է առօրյա, նույնիսկ ինտիմ գործերը փոխանցել լեզվական մոդելին։

Ուղեցույց, որը կարդացվում է որպես նախազգուշացում

Տեքստը կառուցված է որպես հրահանգների ցանկ։ Անպայման օգտագործիր AI շաբաթվա ճաշացանկը կազմելիս, ասվում է այնտեղ, և ոչ մի դեպքում չզանգահարես ճաշ պատրաստել սիրող ընկերուհուն. այդ զրույցը կտևի ավելի երկար, քան սպասում էիր, և կարող ես լսել նրա հոր քաղցկեղի ախտորոշման, նրա մենակության կամ վաղ ցրտահարությունից կորցրած այգու մասին։ Օգտագործիր AI հաջորդ ճամբարային ուղևորությունը պլանավորելիս՝ վերջինը, որ կանես հենց այդ երեխայի հետ, փոխանակ գրելու ընկերոջը, որը ձկնորսություն է արել Փենսիլվանիայի բոլոր գետերում։

Հարսանիքներ, գրքեր և հուղարկավորության երգ

Շարադրության ընթացքում թիրախներն ընդարձակվում են։ Օգտագործիր AI, երբ հաջորդ երեխադ ամուսնանա, որպեսզի կատարյալ կենաց, բանաստեղծություն կամ երգ գրես, որովհետև ոչ ոք չի ուզում լսել ծնողի վատ գրված խոսքերը՝ ծնողի, որը հարյուրավոր տակդիր է փոխել և գիշերները կերակրել է այդ երեխային։ Նույն հրահանգը վերաբերում է հաջորդ գրքին, շարադրությանը, նկարին կամ լուսանկարին. հիացիր, թե ինչ լավ և ինչ հեշտ ստացվեց, և հարցրու՝ ինչու մեկը տարիներ ծախսի միջակության վրա, երբ իրավասությունը մեկ լավ prompt-ի հեռավորության վրա է։ Երգիծանքը ավարտվում է հուղարկավորությամբ՝ մահախոսականից, Facebook-ի գրառումներից և ալգորիթմի պատահական մեջբերումներից չաթբոտի մեջ գցված երգով։

Հակափաստարկը վերջին շրջադարձում

Այնուհետև շարադրությունը թողնում է հեգնանքը։ Սմակերը գրում է իր հիսուներորդ տարվանից՝ կրտսեր դուստրը քնած է կրծքին, մտածում է տնից հեռացող մեծ երեխաների, մարմնի մասին, որը երբեք չի վերականգնվի, և պատմությունների մասին, որոնք չկարողացավ թղթին հանձնել այնպես, ինչպես հնչում էին գլխում։ Նրա պատասխանն այն է, որ կյանքի գեղեցկությունը հենց այդ անկատարության, արժեքավոր գործի անշնորհքության ու ցավի և մեկ այլ մարդու ձայնի մեջ է։ Գրառումը Substack-ում հավաքել է ավելի քան 15 000 հավանում և 400-ից ավելի մեկնաբանություն, որտեղ ընթերցողները կիսվել են սեփական պատմություններով։