Հետազոտություն. հեռավար աշխատողներն ունեն բարեկեցության ամենաբարձր մակարդակը

Կոլորադոյի Բոուլդերի համալսարանի (CU Boulder) հետազոտողները վերլուծել են խոշոր բուժհաստատության 7 704 աշխատակցի հարցման տվյալները և հայտնաբերել հստակ օրինաչափություն. ամբողջովին հեռավար աշխատողներն արձանագրել են բարեկեցության ամենաբարձր մակարդակը, իսկ միայն գրասենյակում աշխատողները՝ ամենացածրը։ Հիբրիդային աշխատողները հայտնվել են երկուսի միջև։ Հետազոտությունը հրապարակվել է 2026 թվականի հուլիսին Frontiers in Psychology ամսագրում։

Սպասելիք, որը չարդարացավ

Հետազոտության համահեղինակ Ստեֆանի Ջոնսոնը՝ CU Boulder-ի Leeds School of Business-ի կազմակերպչական առաջնորդության և տեղեկատվական վերլուծության պրոֆեսոր, նշում է, որ արդյունքներն իրեն զարմացրին։ Նա ենթադրում էր, որ ամենաերջանիկները կլինեն հիբրիդային աշխատողները։ Սակայն տվյալները այլ ուղղություն ցույց տվեցին։

«Սա նշանակում է, որ պետք է թույլ տալ մարդկանց հեռավար աշխատել, եթե նրանք դա են ուզում։ Աշխատանքի ձևի ընտրության սահմանափակումը հազիվ թե օգնի նրանց բարեկեցությանը», — ասում է Ջոնսոնը։

Կապը գործընկերների հետ

Մասնակիցներին խնդրել են մի քանի բառով նկարագրել կազմակերպության մշակույթը։ Հեռավար աշխատողները հիբրիդային ու գրասենյակային գործընկերների համեմատ փոքր-ինչ ավելի հաճախ են օգտագործել թիմային աշխատանքի, ներգրավվածության և աջակցության հետ կապված բառեր։ Հետազոտողները գրեթե չեն գտել ապացույց այն բանի, որ հեռավար աշխատողներն իրենց ավելի կտրված են զգում գործընկերներից կամ աշխատանքային մշակույթից։

Ջոնսոնն ընդգծում է, որ անմիջական շփումը դեռևս կարևոր է հարաբերությունների կառուցման համար, հատկապես կարիերայի սկզբում։ «Հեռավար աշխատանքն ավելի լավ է ընթանում այն բանից հետո, երբ մարդկանց ճանաչում ես», — ասում է նա։

Կադրերի շրջանառությունն ու ճկունությունը

Հետազոտողները ստուգել են նաև կադրերի շրջանառությունը հարցումից մեկ տարի անց։ Ավելի բարձր բարեկեցություն ունեցող աշխատակիցներն ավելի հազվադեպ են հեռացել կազմակերպությունից, իսկ աշխատանքի վայրն ինքնին շրջանառության ուժեղ ուղղակի կանխատեսիչ չէր. հեռավար աշխատանքը կապված էր ավելի բարձր բարեկեցության հետ, իսկ վերջինս՝ ավելի ցածր հեռանալու հավանականության։ Հարցումն անցկացվել է 2023 թվականին, իսկ պատասխանները համեմատվել են մեկ տարի անց իրական կադրային գրառումների հետ։ Հարցվածների մոտ կեսն աշխատում էր գրասենյակում, մնացածը բաժանվել էին հիբրիդային և ամբողջովին հեռավար ձևաչափերի միջև։

Հետազոտությունը չի ուսումնասիրել, թե ինչու են հեռավար աշխատողներն ավելի բարձր բարեկեցություն արձանագրել. Ջոնսոնը դա բացատրում է ինքնավարությամբ և ճկունությամբ. մարդը, վերահսկելով սեփական միջավայրն ու օրակարգը, ստանում է ավելի դրական արդյունքներ, իսկ տնից աշխատանքը վերացնում է առօրյա սթրեսային գործոնները՝ երթևեկությունը, երեխայի կամ կենդանիների խնամքի կազմակերպումը։ Նրա կարծիքով՝ գրասենյակ վերադառնալու քննարկման ժամանակ կազմակերպությունները պետք է ավելի շատ կենտրոնանան աշխատակիցների բարեկեցության վրա, ոչ միայն աշխատանքի վայրի։ «Ճկունությունը մնում է», — ամփոփում է նա։