Ռեյ Բրեդբերիի «Կգան մեղմ անձրեւները» պատմվածքը՝ գրված 1950-ին, գործողությունը՝ 2026-ի օգոստոսի 4-ին

Ռեյ Բրեդբերիի «Կգան մեղմ անձրեւները» պատմվածքը, որը հրատարակվել է 1950 թվականին և ընդգրկվել «Մարսյան ժամանակագրություններ» ժողովածուում, զարգանում է մեկ օրվա ընթացքում՝ 2026 թվականի օգոստոսի 4-ին, Կալիֆոռնիայի Ալենդեյլ քաղաքում։ Ամսաթվի վրա հասնելը տեքստը կրկին շրջանառության մեջ է դրել. սա ամբողջովին ավտոմատացված տան ամենավաղ ու ամենասուր նկարագրություններից է՝ պատմելով նաև, թե ինչ է անում նման տունը, երբ բնակիչներն այլևս չկան։

Տուն, որը չի շեղվում առօրյայից

Պատմվածքը բացվում է դատարկ տնով, որն աշխատում է ճիշտ ծրագրով։ Ձայնային ժամացույցը յոթին արթնացնում է տան բնակիչներին. խոհանոցի վառարանը հանում է ութ կտոր տոստ, ութ ձու, տասնվեց կտոր բեկոն և երկու սուրճ. առաստաղից ձայնը հայտարարում է ամսաթիվը, ծննդյան օրը, հարսանիքի տարեդարձը և վճարման ենթակա հաշիվները։ Ռոբոտ մկները մաքրում են հատակները, այգու ջրցանները ջրում են խոտածածկը, ավտոտնակի դուռը բացվում է մեքենայի համար, որը երբեք դուրս չի գալիս։ Ոչ ոք չի պատասխանում, որովհետև տան շուրջը քաղաքը ավերակներ ու մոխիր է. արևմտյան պատի վրա մնացել են ընդամենը հինգ այրված ուրվապատկեր՝ խոտ հնձող տղամարդ, ծաղիկ քաղող կին, տղա, գնդակ և աղջիկ։

Շուն, բանաստեղծություն և հրդեհ

Ներս է մտնում սոված մի շուն ու սատկում հյուրասենյակում. մաքրող մեքենաները մարմինը տանում են աղբայրիչ։ Երեկոյան տունը տիկին Մաքլելանին հարցնում է, թե որ բանաստեղծությունն է ուզում, և պատասխան չստանալով՝ կարդում է Սառա Թիսդեյլի «Կգան մեղմ անձրեւները» (1918) գործը՝ այն բանաստեղծությունը, որի անունն է կրում պատմվածքը. այն ավարտվում է գարնան պատկերով, որը «հազիվ կնկատեր, որ մենք գնացել ենք»։ Ժամը տասին տունը սկսում է մահանալ. ծառի ճյուղը ջարդում է խոհանոցի պատուհանը, մաքրող լուծույթի շիշը կոտրվում է վառարանի վրա և բոցավառվում։ Տունը դիմադրում է ջրով ու կանաչ քիմիական փրփուրի շիթերով, մինչև պոմպը կանգ է առնում, ձեղնահարկի «ուղեղը» ջախջախվում է, և կառույցը փլվում է։ Լուսաբացին մնում է միայն մեկ պատ, որը կրկնում է՝ «Այսօր 2026 թվականի օգոստոսի 5-ն է…»։

Ինչու են այն նորից տարածում

Այն ամենը, ինչ Բրեդբերին պատկերացրել էր՝ ձայնային օգնականներ, ծրագրավորված խոհարարություն, հատակը մաքրող ռոբոտներ, ավտոմատ ոռոգում և պատկերներ ցուցադրող մանկական սենյակ, այսօր կարդացվում է որպես խելացի տան սարքերի ցանկ։ Հենց այդ համընկնումը և տեքստի ամսաթիվը պատմվածքը վերադարձրին ընթերցողին։ Այս սկանավորված PDF-ում այն տպագրված է «Հետիոտնը» (1951) պատմվածքի հետ, որտեղ Բրեդբերին պատմում է 2053 թվականի քաղաքում հաճույքի համար զբոսնող վերջին մարդու մասին. մնացած միակ ոստիկանական մեքենան, որ վարորդ չունի, կանգնեցնում է նրան ու տանում «Ռեգրեսիվ հակումների ուսումնասիրման հոգեբուժական կենտրոն»։ Երկու պատմվածքը միասին համառոտ պատկերացում են տալիս Բրեդբերիի մշտական թեմաների մասին՝ տեխնոլոգիայի հարմարավետությունը և նրա շուրջ կերտված հասարակությունը։