NeoVim-ը ջնջեց vim-ի undo պատմությունը և կորցրեց օգտվողի վստահությունը

Օգոստոսի 28-ին Մարչին Վիչարիի Unsung բլոգը հրապարակեց գրառում՝ գրեթե ամբողջությամբ հիմնված համակարգչային գիտնական Դեյվիդ Չիսնալի Mastodon հաղորդագրության վրա: Խոսքը vim-ի persistent undo ֆունկցիայի և ավելի լայն իմաստով՝ օգտվողի տվյալների հանդեպ ծրագրային ապահովման պարտքի մասին է. վերնագիրն էլ Չիսնալի իսկ արտահայտությունն է՝ «Նրանք պատկերացում անգամ չունեին իրենց օգտվողների հանդեպ հոգածության պարտականության մասին»:

Չիսնալը vim-ն օգտագործում է մոտ 2000 թվականից: Ըստ նրա՝ դրանով գրել է հինգ գիրք, դոկտորական ատենախոսություն, մի քանի տասնյակ գիտական աշխատանքներ և ավելի քան 150 հոդված: Սովորական հրամաններն այնքան ինքնաշխատ են կատարվում, որ գիտակցությունն այլևս չի մասնակցում, իսկ այլ գործիքներով գրված փաստաթղթերի մեջտեղում vim-ի պատահական հրամաններ են մնում:

Ինչից է պաշտպանում persistent undo-ն

Persistent undo-ն Չիսնալի ամենասիրելի vim ֆունկցիաներից է: Հազվադեպ է պետք գալիս, բայց երբ պետք է՝ անփոխարինելի է. օրինակ, ֆայլից ջնջված ինչ-որ բան վերադարձնելը՝ թեկուզ «անցյալ շաբաթ և մեկ վերագործարկում առաջ» ջնջվածը, կամ պարզելը, թե ինչը կոտրեց կոդը կոմիտից առաջ: vim-ը սա պահում է աշխատունակ արդեն մոտ 20 տարի. նույնիսկ վթարից կամ վեց ամիս անց undo-ի պատմությունը տեղում է: Չիսնալը սա համարում է Ռասկինի առաջին օրենքի մաս:

Ինչ պատահեց NeoVim-ի հետ

NeoVim-ը vim-ի անկախ ճյուղավորումն է: Չիսնալը փորձեց այն, երբ նոր էր դուրս եկել, և առաջին նկատածը այն էր, որ undo-ն չի աշխատում, իսկ ֆայլը vim-ով բացելը նույնպես չօգնեց: NeoVim-ը փոխել էր undo ֆայլերի ֆորմատը. այն չէր թարմացրել հին ֆայլը և իր ֆայլերին այլ անուն չէր տվել, այլ ուղղակի ջնջել էր գոյություն ունեցող vim-ի undo ֆայլը՝ իր ողջ տվյալներով, և փոխարինել էր մեկով, որը vim-ը չէր կարող կարդալ:

issue բացելուց հետո նրան ասացին, որ persistent undo-ի ֆորմատը անկայուն է. օգտվողները չպետք է ապավինեն տվյալների պահպանմանը մի ֆունկցիայում, որը բացահայտ «persistent» է կոչվում, և որ ֆորմատը նորից կարող է փոխվել: Այստեղ ավարտվեց նրա փորձը NeoVim-ի հետ: «Հեղինակները անմիջապես ցույց տվեցին, որ իմ տվյալների ոչ մի մասին չի կարելի վստահել», գրել է Չիսնալը՝ հավելելով, որ կոտրված undo-ն կարելի էր ներել որպես սխալ, բայց ոչ այն մոտեցումը, որ օգտվողի ֆայլը հանգիստ ջնջվում է:

Ռասկինի օրենքները

Վիչարին գրառումը մեջբերում է գրեթե ամբողջությամբ. մարդիկ հիշում են, երբ ծրագիրը կորցնում է իրենց աշխատանքը, և «մեկ անգամ փոխվեց և հավանաբար նորից կփոխվի» արտահայտությունը բացատրում է, թե ինչու կորցրած վստահությունը դժվար է վերականգնել: Գրառումը առաջին անգամ Unsung է բերում Ջեֆ Ռասկինի երեք օրենքները նրա 2000 թվականի The Humane Interface գրքից. համակարգիչը չպետք է վնասի քո աշխատանքին կամ անգործությամբ թույլ տա վնաս հասցնել դրան. չպետք է վատնի քո ժամանակը կամ պահանջի անհրաժեշտից ավելի աշխատանք. ինտերֆեյսը մարդասեր է, երբ արձագանքում է մարդու կարիքներին ու հաշվի առնում նրա թուլությունները: Վիչարին գիրքը կոչում է վճռորոշ իր համար: