DeepMind-ის მკვლევრებმა „ხელოვნური სიმბიოტური ინტელექტი“ სინგულარობის ალტერნატივად წარმოადგინეს

ანსამბლი და არა ერთი მოდელი

Google-თან დაკავშირებული მკვლევრები Benjamin Bratton, Blaise Agüera y Arcas და James Manyika DeepMind Institute-ის ესეში ამტკიცებენ, რომ ზოგადი ხელოვნური ინტელექტი (AGI) ერთი, თვითგაუმჯობესებადი სუპერინტელექტის სახით არ გაჩნდება. ის აგენტების საზოგადოებაში ჩამოყალიბდება, რომლის კოლექტიური შესაძლებლობები ცალკეული მოდელისას აღემატება; ამ ხედვას ავტორები „ხელოვნურ სიმბიოტურ ინტელექტს“ უწოდებენ: ეკოსისტემას, სადაც ადამიანები და მანქანები ერთად არსებობენ და გადაწყვეტილებებს ერთად იღებენ.

ავტორების დაკვირვებით, დღევანდელი საუკეთესო AI აგენტები ცალკეული მოდელები აღარ არიან, არამედ სისტემები, რომლებიც შრომას რამდენიმე მოდელზე ანაწილებენ და მათ გუნდებად აკოორდინირებენ. შესაძლებლობები მოდელის იზოლირებულ წონებში კი არ არის, მთლიან ანსამბლშია: ორკესტრაციის ჩარჩოებში, ცოდნის ბაზებსა და ურთიერთქმედების პროტოკოლებში და მილიარდობით ადამიან მომხმარებელში. კვლევის მთავარი ამოცანა იცვლება: იზოლირებული მანქანური ინტელექტის აგების ნაცვლად მთავარია აგენტებისა და ადამიანების ქსელის ორკესტრირება.

აგენტი როგორც დაშლადი კონსტრუქცია

მომხმარებლისთვის AI აგენტი ერთიანი პერსონაჟია, თუმცა სინამდვილეში ის მოდელების, როლების, მეხსიერებების, უნარებისა და ხელსაწყოების დროებითი ერთობლიობაა, რომლის დაშლა და ხელახლა აწყობა შეიძლება. ავტორების თქმით, ასეთი სისტემების „ციფრულ ტყუპებად“ წარმოდგენა მათ ბუნებას ამახინჯებს.

ესე ინდუსტრიულ რევოლუციასთან პარალელს ავლებს: მაშინ მანქანებმა ადამიანის კუნთების სამუშაო აიღეს, ახლა კი შესაძლოა „კოგნიტური გადაკვეთის წერტილი“ დადგეს, როცა სინთეზური ტექსტის, კოდისა და ადმინისტრაციის მოცულობა ბიოლოგიური ტვინების ჯამურ გამომუშავებას გადააჭარბებს; ადამიანები მაშინ, სავარაუდოდ, ნელ, აბსტრაქტულ ფენად იქცევიან.

ინსტიტუტები და ალიგნმენტი

მასშტაბირებისას მრავალაგენტიანი კოორდინაცია მხოლოდ ცალკეული აგენტების ინტელექტს ან ბაზრის მექანიზმებს ვერ დაეყრდნობა; საჭიროა ჩადგმული ინსტიტუტები, როგორც ადამიანებისა და AI-ის ჰიბრიდული ქსელები, ისე მხოლოდ აგენტური სისტემები, სადაც როლები წინასწარ არის განსაზღვრული და მნიშვნელობა არ აქვს, ვინ ან რა იკავებს მათ. კოლექტიური ინტელექტი სტრუქტურის წესებში, პროცედურებსა და უკუკავშირის მექანიზმებშია; ამის ნიშანია ორკესტრაციის ჩარჩოები, რომლებიც ხშირად აღემატებათ ცალკეულ, ნომინალურად უფრო ინტელექტუალურ მოდელებს.

ალიგნმენტს ავტორები წინასწარ ჩაშენებულ შეზღუდვად აღარ განიხილავენ, არამედ „ადამიანებს, აგენტებსა და ინსტიტუტებს შორის ღრმა, ორგანული კონტაქტის თანაევოლუციურ შედეგად“. The Decoder-ის შენიშვნით, მსჯელობის მოდელებში კოლექტიური აზროვნების ნიშნები უკვე ჩანს: სწავლებისას ისინი მრავალპერსპექტიულ, დიალოგურ ქცევას თავად ივითარებენ. ნაშრომი ეყრდნობა აგრეთვე ავტორთა წრის ადრინდელ პრეპრინტს „Agentic AI and the next intelligence explosion“.

ესე კონცეპტუალური არგუმენტია და არა რეცენზირებული კვლევა, თუმცა სინგულარობის ნარატივს ის პირდაპირ ეჭვქვეშ აყენებს. ავტორები ამტკიცებენ, რომ ამ გზაზე კვლევა ტექნოლოგიის გარდა სოციოლოგიას, ფსიქოლოგიას, სამართალსა და ეკონომიკასაც უნდა მოიცავდეს.