მეთ დაგანი წერს, რატომ აღარ სურს მუდმივად ქსელში ყოფნა

დეველოპერმა მეთ დაგანმა 25 სექტემბერს საკუთარ ბლოგზე ესე გამოაქვეყნა, სადაც ხსნის, რატომ დაიღალა მუდმივად ქსელში ყოფნით. ტექსტმა Hacker News-ზე ყურადღება მიიპყრო. ეს პირადი მოსაზრებაა და არა რეპორტაჟი: ავტორი საკუთარ მოწყობილობებზე, ჩვევებსა და გაღიზიანებაზე წერს.

ენთუზიასტიდან უხალისო გადამხდელამდე

დაგანი თავს ყოფილ მორწმუნედ წარმოადგენს. მისი თქმით, ყველა ახალ მოდელს სწავლობდა, iOS-სა და Android-ს შორის გადადიოდა, რომ ყოველი ახალი ვერსია გამოეცადა, ერთხელ კი პირველი თაობის iPhone-ისთვის ღამის სამ საათზე რიგში ჩადგა. დღეს ავტორს არ ახსოვს, რომელი მოდელი უდევს ჯიბეში და ვერ ასახელებს განახლების არც ერთ მიზეზს, გარდა იმისა, რომ ბატარეა ცვდება. მისი დასკვნა მკაცრია: სმარტფონი გადასახადად იქცა. მისივე სიტყვებით, არჩევანი მხოლოდ იმაზე აქვს, ვინ აგროვებს ამ გადასახადს, იქნება ეს Apple, Samsung, Google, Nothing თუ Fairphone, მაგრამ არა იმაზე, გადაიხდის თუ არა.

დანია, სადაც ტელეფონი სავალდებულოა

ესე ავტორის ყოველდღიურ ცხოვრებას ეყრდნობა დანიაში. ის ჩამოთვლის აპლიკაციებს, რომლებიც თან უნდა ატარო: Aula სკოლასთან კომუნიკაციისთვის, Rejsekort მატარებლისთვის, MitID იმის დასამტკიცებლად, რომ ის თავად ის არის, და e-Boks ხელისუფლების ოფიციალური შეტყობინებებისთვის. აეროპორტი, სასტუმრო და სპორტდარბაზიც იმავეს მოითხოვს. ამას თავისუფალ არჩევანს რომ უწოდებენ, ავტორის აზრით, შეცდომაა, და მას დამორჩილებას ეძახის. მისი შედარებით, ინტერნეტგარეშე ვარიანტი ისე არსებობს, როგორც ზოგ სადგურზე მოგვიანებით დამონტაჟებული პანდუსი: რეგულაციის ფორმალურად დასაკმაყოფილებლად, ისეთი დახრილობით, რომ ვერც ერთი ეტლი ვერ ავა.

რეკლამები, ერთფეროვნება და ჩაკეტილი წრე

ესეს დიდი ნაწილი იმას აღწერს, რასაც ავტორი ეკრანზე ხედავს. App Store-ში, მისი თქმით, ერთი რეკლამის თავზე მეორეა; რუკებზე რეკლამებია, პოდკასტების აპლიკაციაში ციფრულ დეტოქსზე მოყოლილი პოდკასტის რეკლამას უსმენს, HBO-ს სერიალი კი „შვიდიდან პირველი რეკლამის“ ათვლას იწყებს, სანამ სპორტულ ფსონებზე რეკლამებს ჩართავს. ავტორს ერთფეროვნებაც აღიზიანებს: ერთი და იგივე ფრაზები უსასრულოდ მეორდება, სტრიმინგის სერიალები ყველაზე უყურადღებო მაყურებლისთვისაა დაწერილი, დოკუმენტური ფილმები კი სოციალური ქსელის კლიპებისგანაა აწყობილი. მისი აზრით, ქსელი ძირითადად საკუთარ თავზე საუბრობს.

დაფა, რომელიც არაფერს ითხოვს

გამოსავლად ავტორი დეტოქსის გეგმას კი არ გვთავაზობს, არამედ კონკრეტულ მოწყობილობას: MiSTer-ს, FPGA-ზე აწყობილ დაფას, რომელიც ძველი კონსოლების ლოგიკას ჩიპების დონეზე აღადგენს და პროგრამულ ემულაციას არ იყენებს. მისი თქმით, აწყობა მარტივია: SD ბარათის ჩაწერა, განახლების სკრიპტის გაშვება და თამაშების კოპირება. ქსელის კაბელი რომ გამორთო, მოწყობილობა ზუსტად ისე აგრძელებს მუშაობას, როგორც ადრე. NFC ბარათების სისტემა TapTo ან Zaparoo თამაშს ერთი შეხებით რთავს, რაც თაროზე კარტრიჯის აღებას უფრო ჰგავს, ვიდრე მენიუს გადაფურცვლას. ავტორი აღიარებს, რომ მოწყობილობა იდეალური არ არის: ინტერფეისი უხეშია, პირველი კონტროლერის დაკავშირება კი უხერხული. მიუხედავად ამისა, ის თავის საქმეს აკეთებს და სხვას არაფერს ითხოვს, ბავშვობის Macintosh LC II-ის მსგავსად. ესეს დასკვნა პირდაპირია: მოწყობილობა არაფერს ითხოვს მისგან და მის შესახებ არაფერი იცის.