დარჩა მხოლოდ გემოვნება: რატომ ხდება განსჯა მთავარი უნარი AI-ს ეპოქაში

პროგრამული უზრუნველყოფის ისტორიის უმეტეს ნაწილში ყველაზე რთული ის იყო, რომ ნივთი საერთოდ არსებულიყო: იდეასა და მუშა პროგრამას შორის იდგა საათები ან კვირები — აკრეფა, სახელმძღვანელოების კითხვა, API-ების გაგება. პროდუქცია კედელი იყო და ყველა მას ეჯახებოდა. ეს კედელი გაქრა — უფრო სწორად, გაქირავდა, — წერს notashelf.dev-ის ავტორი ესსეში „დარჩა მხოლოდ გემოვნება“.

„საკმარისად კარგი“ ყველაფერს ხსნის

ესსე ამტკიცებს, რომ ნაცნობი კითხვა — კარგია თუ არა მანქანები? — არასწორია. გამომუშავება საკმარისად კარგია და სწორედ ეს „საკმარისად“ შლის უკეთესის კეთების მიზეზს. სანამ კეთება ძვირი იყო, ფასი თავისთავად იცავდა იატაკს. როცა იატაკი გაქრა, იმის გადაწყვეტა, რა იმსახურებს შენარჩუნებას, უკვე აღარ არის დამოკიდებული წარმოების ფასზე, არამედ შემქმნელის განსჯაზე — ვერდიქტზე, რომელსაც ადამიანი ერთი ფუნქციის სამი დამაჯერებელი ვერსიის დათვალიერებისას ორზე იღებს, სანამ ახსნას. ავტორი ამას გემოვნებას უწოდებს — სიტყვას, რომლის გამოყენება საინჟინრო წრეებში ცოტა უხერხულია.

გემოვნება ხახუნიდან იზრდება

გემოვნება, ავტორის აზრით, არ არის დეკორაცია ან პირადი უპირატესობა: ეს არის შეკუმშული, უსიტყვო ვერდიქტი, რომელსაც უფრო სწრაფად აღწევ, ვიდრე დაასაბუთებ. მას კარგი ნამუშევრების მოხმარებით ვერ ისწავლი — ის შენდება ნელი და სამარცხვინო გზით: რაღაც ცუდს აკეთებ, ხედავ, როგორ ვარდება, და წარუმატებლობას ინახავ. ეს ხახუნი სწორედ სასწავლო პროგრამა იყო. ახალმოსული, რომელიც არასდროს რჩება იმ ცუდ ვერსიასთან, რომლისგანაც სწავლა მოუწევდა, ყველა მეტრიკით უფრო პროდუქტიული ჩანს — და მაინც ვერ ამბობს, ღირდა თუ არა მისი გამოშვებული არსებობას.

ეკონომიკა თქვენ წინააღმდეგაა

გემოვნებიანი ადამიანი კოდს ისეთივე სისწრაფით უშვებს, როგორც უგემოვნო, რადგან გემოვნება ამბობს „არა, თავიდან“ და ბაზარი ორივეს ერთი წამზომით ზომავს. გემოვნება diff-ში არ ჩანს: ის არ იზომება, არ ითვლება დამსახურებად და არ ჩანს დაშბორდზე, ხოლო კატასტროფები, რომელთაც ის ხელს უშლის, კვალს არ ტოვებს. ჰარი ფრანკფურტის მატყუარასა და ლაყბობისკენ მიდრეკილ ადამიანს შორის განსხვავებაზე დაყრდნობით ავტორი slop-ს ინჟინერიის ლაყბობას უწოდებს: ის ზუსტად არ არის მცდარი, ის გულგრილია. სტერჯენის კანონი — ყველაფრის 90 პროცენტი ნაგავია — არასდროს ყოფილა პრობლემა: თანაფარდობას ფასი აკავებდა. მწირი აღარაა შექმნა, არამედ არჩევანი.

ვერდიქტი ბოლო ნაწილია, რომელიც შენ გეკუთვნის

მორისისა და რესკინის ხსენებით — მათ ჰკითხეს არა, შეეძლო თუ არა ქარხანას ყველაფრის დამზადება, არამედ, ღირდა თუ არა მისი დამზადება — ავტორი ამტკიცებს, რომ ინსტრუმენტებმა უნარი არ გააუფასურეს, არამედ ჩამოაშორეს ყველაფერი, რაც უნარი არ იყო. აკრეფა და კაბელების შეერთება გადასახადი იყო განსჯის უფლებისთვის; დარჩენილი დისციპლინა წაშლაშია — იმ დამაჯერებელი ვარიანტის უარყოფაში, რომელიც მუშაობს და მხოლოდ გატარებას ითხოვს. ვერდიქტს ვერ გაზომავ და ვერ გაავტომატიზებ, ამიტომ ვერავინ წაგართმევს ან მოგყიდის უკან. დღეს ყველას შეუძლია ყველაფრის შექმნა; თითქმის არავის — გითხრას, რა ღირს შექმნას.