აშშ-ში შრომის წილი შემოსავალში ომისშემდგომი პერიოდის ყველაზე დაბალ დონეზეა

აშშ-ში მუშაკებისთვის ხელფასების სახით გადახდილი შემოსავლის წილი ომისშემდგომი პერიოდის ყველაზე დაბალ დონეზეა — ამის შესახებ ნიუ-იორკის ფედერალური რეზერვის ეკონომისტები წერენ. 2026 წლის 24 ივნისს გამოქვეყნებულ ბლოგში რიჩარდ ოდოლი, მაილზ გერინი, სრინიდჰი ნარაიანანი და რეიჩელ შუჰი იტყობინებიან, რომ შრომის წილი პანდემიამდელ დონესთან შედარებით 1,6 პროცენტული პუნქტით შემცირდა.

მაჩვენებელი, რომელიც აჩვენებს, ვინ იღებს შედეგს

შრომის წილი აჩვენებს, ეკონომიკური პროდუქტის რა ნაწილი მიდის კაპიტალთან შედარებით მუშაკებზე, რაც მას ხელფასების ზრდის სასარგებლო საზომად აქცევს: როცა ის ეცემა, პროდუქტიულობა, ფასები ან ორივე ერთად ხელფასებზე სწრაფად იზრდება. ომისშემდგომი პერიოდის უმეტეს ნაწილში ის დაახლოებით 63 პროცენტზე რჩებოდა. 2000-იანი წლების დასაწყისიდან დაიწყო მდგრადი კლება, განსაკუთრებით მკვეთრი ვარდნით გლობალური ფინანსური კრიზისის დროს. 2010-იან წლებში სტაბილიზაციის შემდეგ ის პანდემიის შემდეგ კვლავ დაეცა.

უფრო ახლოს 2000 წლამდე პერიოდთან

წარსული რეცესიების გარშემო შრომის წილის დინამიკის შესწავლით ავტორები აღმოაჩენენ, რომ COVID-ის შემდგომი ტრაექტორია 2000 წლამდე ციკლებს ჰგავს: მკვეთრი ზრდა, ზომიერი კლება და შემდეგ გაბრტყელება. დოტკომის კრიზისისა და ფინანსური კრიზისის შემდეგ კი აღდგენის ფაზაზე კლება უფრო ციცაბო იყო და შრომის წილი შესამჩნევად არ აღდგენილა. ადრინდელი ციკლებიდან გამომდინარე, ავტორების თქმით, შრომის წილის ხელახლა ზრდისთვის უფრო ხანგრძლივი აღდგენა იქნებოდა საჭირო.

გადანაწილება მთავარი მიზეზი არ ყოფილა

ვინაიდან დარგები შრომის ინტენსიურობით განსხვავდებიან — ჯანდაცვა და განათლება უფრო მეტად მუშაკების დროსა და კომპეტენციაზეა დამოკიდებული, მრეწველობა და სოფლის მეურნეობა კი მანქანებზე — პროდუქტის სექტორებს შორის გადანაცვლებას შეეძლო აგრეგატული შრომის წილი შეემცირებინა. ავტორები სექტორული წილების მიხედვით გადანაწილების ინდექსს აგებენ და აღმოაჩენენ, რომ პანდემიის დასაწყისში გადანაწილება მკვეთრად გაიზარდა, შემდეგ კი შემცირდა და დაბალ დონეზე დასტაბილურდა — ადრინდელი რეცესიებისგან განსხვავებით, სადაც ის უფრო მდგრადი იყო და იზრდებოდა.

ხელფასების წილის დაშლა shift-share მეთოდით, რომელიც არაფულად ანაზღაურებას არ ითვალისწინებს, იმავეზე მიუთითებს. სამ ბოლო რეცესიულ ეპიზოდში — 1999–2004, 2007–2012 და 2019–2024 — აგრეგატული ხელფასების წილის კლება მთლიანად დარგების შიგნით ცვლილებებით აიხსნება, სექტორებს შორის პროდუქტის გადაადგილებამ კი თითქმის არაფერი შეიტანა. ავტორები ასკვნიან, რომ პანდემიის შემდგომი კლება იგივე ციკლურ ნიმუშებსა და შიდადარგობრივ ძალებს მიჰყვება, რაც ადრინდელი რეცესიები.