რასაც „ასაკის დადასტურებას“ ვუწოდებთ, სინამდვილეში მასობრივი თვალთვალია

უცნაური კოალიცია ერთი მოთხოვნის ირგვლივ

„ასაკის დადასტურება“ ინტერნეტში ბავშვების დაცვის სახელით მკვიდრდება და მას მხარდამჭერთა უჩვეულო წრე ჰყავს. 23 ივნისს გამოქვეყნებულ პოსტში მწერალი და აქტივისტი კორი დოქტოროუ აღწერს კოალიციას, რომელშიც დიდი ტექნოლოგიური კომპანიების მოწინააღმდეგეები და Heritage Foundation-ის მიერ მხარდაჭერილი კულტურული ომის მებრძოლები ერთიანდებიან: თითქმის ყველაფერზე კამათობენ, მაგრამ ერთ რამეში თანხმდებიან — ინტერნეტის გარკვეული ნაწილისთვის მინიმალური ასაკი უნდა არსებობდეს.

დოქტოროუს არგუმენტია, რომ ეს ზომა სახელს არ ამართლებს. ინტერნეტისთვის „ასაკის დადასტურება“ არ არსებობს, წერს ის: იმას, რასაც ასაკის დადასტურებას ვუწოდებთ, სინამდვილეში მასობრივი თვალთვალია — ადამიანების ონლაინ ქმედებების დეტალური აღრიცხვა, რომელიც სარეკლამო ინდუსტრიის კომერციულ თვალთვალს აღემატება.

დადასტურება ყველას თვალთვალს ნიშნავს

ასეთი მოთხოვნის პირობებში თვალთვალის თავიდან აცილება კანონიერად შეუძლებელი გახდება — დოქტოროუ ამას სარეკლამო ინდუსტრიის უდიდეს ოცნებას უწოდებს: სამყარო, სადაც თვალთვალზე უარის თქმა თავისთავად უკანონოა. მისი აზრით, ამ წესების მომხრეები უნებლიე მოკავშირეები არიან იმ კომპანიებისა, რომლებსაც ებრძვიან: ინდუსტრიაში კარგად იციან, რომ დადასტურების მოთხოვნა ბავშვებს VPN-ის გამოყენებას ასწავლის, და მზად არიან შემდეგი ნაბიჯისთვის — VPN-ების აკრძალვისთვის.

ტექნიკური მხარეც სუსტია. დოქტოროუ მიუთითებს სახის ასაკის შეფასების შეთავაზებებზე, რომლებიც ჰპირდებიან, რომ ტელეფონის კამერით გაარჩევენ 17 წლისა და 364 დღის ადამიანს იმ ადამიანისგან, ვინც ახლახან 18 გახდა, და კვლევებზე, რომლებიც აჩვენებენ, რომ პლატფორმების მიერ მიყენებული ზიანი თვალთვალით იწყება: ბავშვებისთვის რეკომენდაციების მორგება ან ანორექსიისა და მიზოგინიური ფორუმებისკენ გადახრა კომერციული ჯაშუშობის მონაცემების გარეშე შეუძლებელია.

კონფიდენციალურობა და არა დოკუმენტის შემოწმება

პოლიტიკის ისტორია, მისი აზრით, ხსნის, რატომ ირჩევენ მთავრობები სწორედ დადასტურებას. ამერიკის შეერთებულ შტატებს სამომხმარებლო კონფიდენციალურობის კანონი 1988 წლიდან არ განუახლებია, როცა კონგრესმა ვიდეოჩანაწერების გაცემა აკრძალა; ევროკავშირს აქვს GDPR, მაგრამ აქვს ირლანდიაც, სადაც, მისი თქმით, მსხვილი ტექნოლოგიური კომპანიების საქმეები ჩერდება. ქვეყნები, რომლებიც რეგულირებას ცდილობენ, აშშ-ის პლატფორმების ზეწოლას წააწყდებიან.

დოქტოროუს დასკვნაა, რომ ასაკის შესამოწმებლად შეგროვებული მონაცემები მეორედ გამოყენებული იქნება — ფასებისა და ხელფასების დასარეგულირებლად ან საიმიგრაციო ორგანოების მიერ — და რომ ბავშვების დაცვა თვალთვალისგან მათზე თვალთვალით შეუძლებელია. კონფიდენციალურობის წესები შეზღუდავს იმ მონაცემებს, რომლებიც ამ ზიანს საერთოდ შესაძლებელს ხდის.