Calvin and Hobbes ve dürüstlüğün bedeli

Bill Watterson, Calvin and Hobbes'u 1995'in sonunda, 37 yaşındayken çizmeyi bıraktı; o sırada bant dünya çapında 2.400'den fazla gazetede yayımlanıyordu. The Republic of Letters'ta Matthew Morgan imzalı yeni bir deneme, onu bu noktaya getiren kararları ve eseri kendi eseri olarak tutmanın bedelini ele alıyor.

Altı yıl boyunca hayır demek

Watterson'ın sözleşmesi Universal Press Syndicate'e Calvin and Hobbes'u oyuncak, tişört ve benzeri ürünlere dönüştürme hakkı veriyordu. 1980'lerde lisanslama servet kazandırıyordu: Nevin Martell'in Looking for Calvin and Hobbes kitabına göre Garfield'ın yaratıcısı Jim Davis yılda 750 milyon ile 1 milyar dolar arasında kazanıyordu. Watterson bunların hiçbirini istemedi. "Karikatüre karikatür çizmek için girdim, kurumsal bir imparatorluk yönetmek için değil," dedi.

En çok da Hobbes'un peluş bebeğine karşı çıktı; çünkü o bebek, kaplanın gerçek mi oyuncak mı olduğu sorusunu kesin biçimde yanıtlayacaktı — oysa Watterson bu soruyu bilinçli olarak açık bırakıyordu: "Calvin Hobbes'u bir şekilde görür, herkes başka bir şekilde." Mücadele altı yıl sürdü; 1991'de sendika geri adım attı, ürün lisanslamayacağını kabul etti ve sözleşmeyi sanatçının lehine yeniden yazdı. Sendikanın başkanı Lee Salem, korsan ürünleri engellemek ve geliri kaplan koruma fonuna aktarmak gerekçesiyle Watterson'ın evine bir kutu kaçak tişört bile getirmişti. Watterson hayır dedi.

Ara dönemler ve pazar sayfası

Calvin and Hobbes Mayıs 1991'de dokuz ay boyunca tekrarlara girdi — sendikalı karikatürcüler için neredeyse duyulmamış bir ara — ve Nisan 1994'ten Ocak 1995'e kadar yine tekrarlara döndü. Bu arada Watterson bir taviz daha kazandı: pazar bantları yarım sayfa ve panel kısıtlaması olmadan yayımlanacak, böylece biçimi gazetenin sayfa düzeni değil hikâye belirleyecekti. Sendika gazetelerin yarısını kaybedebileceği uyarısını yaptı; editörler öfkelendi; sonunda 1.800 gazeteden yalnızca on beşi bandı kaldırmakla tehdit etti, yedisi kaldırdı.

Bu özgürlük zamanına mal oldu: eskiden bir gün süren pazar bandı artık bir buçuk gün ya da daha fazlasını istiyordu. Teslim tarihlerinin haftalar, kimi zaman aylar önünde çalıştı — "vasat malzemeyi çöpe atıp daha iyisini yazabilmek için son tarihin yeterince önünde kal" — ve kendi deyişiyle "akla gelebilecek en düşük teknolojiyle" çalıştı: samur fırça, Rapidograph kalem ve tüy kalem.

Neredeyse boş kalan bir sayfa

Son bandı beş panelden oluşuyor; en büyüğü sonuncusu ve sayfanın büyük bölümü boş: karda Calvin ve Hobbes, birkaç ağaç ve "Vay, dün gece gerçekten kar yağdı! Harika değil mi?" sözleri. Sonunda 125 renk kullanabiliyordu, başladığında ise 64; ama panel kenarlıklarını ve konuşma balonlarını beyaz bıraktı — "çok yalın ve açık bir görünüm" için.

Sonra kamusal hayattan silindi: otuz yılda üç-dört söyleşi, bantla ilgisi olmayan tek bir kitap ve en sonunda sitesine, Calvin and Hobbes'u anan mektupları okumayacağını bildiren bir not. "Bandım özel gerçeklikler, hayal gücünün büyüsü ve bazı dostlukların özelliği üzerinedir," demişti. Denemenin tezi şu: bu dürüstlük bir poz değil bir çalışma yöntemiydi — ve ona, aksi halde koruyabileceği okuru kaybettirdi.