Yeni ofis görgüsü: yapay zekâ metnini etiketleyin, kendi emeğinizi ekleyin

Hata ayıklama notlarının, belgelerin ve kodun giderek büyüyen bir kısmı makineler tarafından yazılıyor ve bu, ekiplerde yeni bir görgü sorusu doğurdu, diye yazıyor Tom Bedor blogundaki kısa bir yazıda: Bir yapay zekâ modelinin çıktısını başka bir insana okuması için iletmek ne zaman kabul edilebilir?

Bir yandan, şirketin kod tabanına ve dokümantasyonuna bağlı bir model gerçekten yararlı çıktılar üretiyor. Öte yandan mühendisler günün giderek daha büyük bir bölümünü yapay zekâ metni okuyarak geçiriyor ve bir yorgunluk başlıyor: "Bir robota bir şey söyletebiliyorsam, sen de söyletebilirsin." İşlenmemiş yapay zekâ çıktısını kendi yazınızmış gibi göndermek saygısızlık olarak okunuyor.

Kuralı doğuran olay

Bedor bir tasarım önerdiğini ve bir ekip arkadaşının yapay zekâdan bu tasarımı eleştirmesini istediğini anlatıyor. Ekip arkadaşı ortaya çıkan belgeyi şu notla iletmiş: "Bunu okumadım, yani tam olarak doğru olmayabilir." Tepkisi şu olmuş: Bunu okumak senin zamanına değmediyse, neden benim zamanıma değsin?

Buradan da bugün çalışırken uyguladığı ilke doğmuş: İnsan dikkatini istiyorsan, insan emeği göster.

Pratikte nasıl görünüyor

Yapay zekâ üretimi içerik yine paylaşılıyor, ama neyin makine tarafından yazıldığını açıkça etiketleyerek ve yanına kendi yorumunu ekleyerek. Kod incelemesi taleplerinde ise Bedor, meslektaşından bakmasını istemeden önce yapay zekânın ürettiği kodu her zaman kendisi gözden geçiriyor.

Dikkat, yapay zekâdan önce de kıt bir kaynaktı; şimdi daha da öyle. Ona göre açık etiketleme ve görünür insan emeği, ekip arkadaşlarına saygının temel bir biçimi ve işin içinde bir parça insanlığı koruyor. Dipnotta yazıyı kendi eliyle yazdığını belirtiyor.