Հավակնություն և հայրություն. էսսե այն մասին, թե ինչպես է աշխատանքը մրցակցում ընտանիքի հետ

Ծրագրային ինժեներ և հիմնադիր Նիկոլաս Շառիերը իր անձնական բլոգում հրապարակել է «Being ambitious and being a dad» վերնագրով էսսե, որտեղ նկարագրում է լարվածությունը տեխնոլոգիական ոլորտում հավակնոտ կարիերայի և երեխաների դաստիարակության համար անհրաժեշտ ժամանակի միջև։ Սա անձնական փորձ է, ոչ հետազոտություն, սակայն այն շոշափում է մի հարց, որը ինժեներական բլոգներում հազվադեպ է այդքան ուղղակիորեն հնչում։

Սկիզբը՝ խոստովանությունից

Շառիերը հիշում է, որ Y Combinator-ում գտնվելու ընթացքում ոչ մեկին չի պատմել յոթ ամսական դստեր մասին։ Մի քանի տարի անց նա ունի երկու երեխա, շուն և շատ խիտ գրաֆիկ։ Նրա աշխատանքը, գրում է նա, ժամանակին իր կյանքն էր. այժմ կյանքը մրցակցում է դրա հետ։ Որպես ելակետ նա օգտագործում է Փոլ Գրեհեմի «Having Kids» էսսեից մեջբերում. երեխաները նվազեցնում են արտադրողականությունը, և եթե աշխատանքային ռեժիմն արդեն կարգավորված էր, ուղղակի ավելի քիչ ժամանակ է մնում դրա համար։

Ինչ են ցույց տալիս կենսագրությունները

Հեղինակը, ով ասում է, որ կարդացել է հիմնադիրների բազմաթիվ կենսագրություններ, գալիս է մի եզրակացության, որն ինքն է անվանում անհարմար. այն մարդկանց մեծ մասը, ում նա ամենաշատն է հիացնում, վատ ծնողներ էին։ Նա նշում է Սթիվ Ջոբսին, Ալբերտ Էյնշտեյնին, Իլոն Մասկին, Էդիսոնին, Ֆորդին ու Ֆերարիին և հավելում, որ հիմնադիրների շատ կենսագրությունների տողերի արանքում հենց վատ ծնողի պատմությունն է ընթերցվում։ Էյնշտեյնի դեպքում ծանոթագրության մեջ նշում է, որ պարզ չէ՝ երեխան լքվել է, թե վաղ հասակում մահացել։

Այլ ընտրություն

Շառիերը գրում է, որ ճանաչում է բազմաթիվ հավակնոտ ծնողների, և նրանց մեծ մասը կատարում է մի ընտրություն, որը նա չի անում՝ ծնողությունը պատվիրակում է ուրիշներին։ Նա մերժում է «որակյալ ժամանակի» տեսությունը և ասում, որ հավատում է երեխաների հետ անցկացրած ժամանակի քանակի առավելագույնացմանը. նրա կարծիքով այստեղ նվազող օգտակարություն գոյություն չունի։ Դժվարությունն այն է, որ այդ ժամանակը ամենաշատը պետք է փոքր տարիքում՝ հենց այն շրջանում, երբ իր կարիերայի գագաթնակետն է։ Իր արդյունքների համեմատությունը «ծնող-ինք»-ի և «առանց երեխայի ինք»-ի միջև ակնհայտ տարբերություն է ցույց տալիս։

Հավակնության վերաիմաստավորում

Ի տարբերություն Փոլ Գրեհեմի, ով գրել է, որ երեխաները կարող են մարդուն դարձնել ավելի քիչ հավակնոտ, Շառիերը ասում է, որ ինքը պակաս հավակնոտ չի դարձել՝ նա նաև հավակնոտ է լավ հայր լինելու հարցում։ Նա ընդունում է, որ լավ հայրը և մեծ ձեռքբերումների հեղինակը հազվադեպ են համընկնում, սակայն «հազվադեպը» չի նշանակում «երբեք», և նշում է Փոլ Գրեհեմին, DHH-ին, Ջեֆ Դինին ու Մարկ Ցուկերբերգին։ Նրա մեթոդը պարզ է՝ կենտրոնացում, անիմաստ գործերի վրա ժամանակ չծախսել, կատարման անընդհատ բարելավում, առողջության պահպանում և հստակ կանոններ՝ աշխատանքային օրերին ընթրիք երեխաների հետ, հանգստյան օրերը՝ ընտանիքի համար։ Էսսեի վերջին նախադասությունը դիմում է նաև ընթերցողին՝ «Եղիր այնքան հավակնոտ, որ լինես հավակնոտ հայր»։