Commodore 64. ինչպես 1982 թվականին սկսվեց պատմության ամենավաճառվող համակարգչի ուղին

1982 թվականի սեպտեմբերի 1-ին վաճառքի դուրս եկավ Commodore 64-ը։ Անվանումը կապված էր սարքի հիշողության հետ՝ 64 կիլոբայթ։ Դա 64K հիշողությամբ առաջին համակարգիչն էր, որի գինը 600 դոլարից ցածր էր։

Երբ իրականում սկսվեց վաճառքը

Առաջին առաքումների ստույգ ամսաթիվը որոշ չափով առեղծված է մնում։ Commodore-ը նախատիպերը ցուցադրեց 1982 թվականի հունվարի Consumer Electronics Show-ում, սակայն դրանք դեռ սերիական արտադրության պատրաստ մոդելներ չէին։ Բրայան Բագնոլի գրքերում մեջբերված որոշ ինժեներներ ասում են, որ որոշ սարքեր ուղարկվել են օգոստոսին։ Մայքլ Տոմչիկի «The Home Computer Wars» գիրքը սկիզբը թվագրում է սեպտեմբերի 1-ով. հեղինակը դա գրել է 1984 թվականին՝ մեկնարկից քիչ անց, ուստի այս ամսաթիվն ավելի հավաստի է համարում։ Տարբերությունն ունի պարզ բացատրություն. Commodore-ը ուղղակի վաճառք չէր անում, ուստի սեպտեմբերի 1-ին վաճառելու համար առաջին խմբաքանակը պետք է ուղարկվեր օգոստոսին։

Վաճառքի ռեկորդ

Վեց ամսվա ընթացքում Commodore-ը վաճառեց կես միլիոն սարք, իսկ 1984 ֆինանսական տարվա վերջին՝ մոտ 5 միլիոն։ Ի վերջո C-64-ը դարձավ պատմության ամենավաճառվող համակարգիչը՝ մոտ 12,3 միլիոն միավոր

Ժամանակակից չափանիշներով այն էժան չէր. անգամ 1984 թվականին սկավառակակիրով համակարգչի գինը սովորաբար 450 դոլար էր։ Գնով ու հնարավորություններով նրան մոտ էր միայն Atari 800XL-ը, սակայն 1983 թվականին Atari-ն մատակարարման խնդիրներ ուներ, ուստի Commodore 64 գտնելը շատ ավելի հեշտ էր։ Նախորդ մոդելը՝ VIC-20-ը, առաջին համակարգիչն էր, որ վաճառվեց միլիոն օրինակով։

Զիջումներ, որոնք աշխատեցին

Գնային նպատակին հասնելու համար շատ զիջումներ արվեցին։ Սկավառակակիրը անհրաժեշտից դանդաղ էր՝ հիմնականում վերջին պահին կատարված կոնստրուկտիվ փոփոխության պատճառով. մոդեմի աջակցությունը նույնպես սահմանափակ էր, թեև 1982 թվականին դրա պահանջարկը փոքր էր։ Փոխարենը համակարգիչն ուներ 16 գույնով գրաֆիկա՝ 160x200 կամ 320x200 լուծաչափով, և 8 սփրայթ, ինչը շատ օգտակար էր խաղերի ծրագրավորման համար։

Ձայնային չիպը նույնպես զիջում էր։ Դրա հեղինակ Բոբ Յանեսը և՛ ինժեներ էր, և՛ երաժիշտ. նրա ուզած չիպը տպավորիչ կլիներ անգամ 1992 թվականին։ Նա հավաքեց անհրաժեշտ տարրերը և կրկնօրինակեց դրանք այնքան, մինչև սիլիցիումի թիթեղի վրա տեղը վերջացավ՝ երեք ձայնի վրա։ Մրցակիցներից ոմանք ունեին չորս ձայն, սակայն SID-ը ավելի ճկուն էր յուրաքանչյուր ալիքի բարձրության կարգավորման մեջ և ավելի բարդ ալիքներ էր ստեղծում։

Ժառանգություն

Ստեղծարար ծրագրավորողները C-64-ից դուրս բերեցին տեսապատկերներ ու ձայնային էֆեկտներ, որոնք կոնստրուկտորները չէին պատկերացնում, ուստի տասնամյակի վերջին դեռ նոր հետաքրքիր ծրագրեր էին թողարկվում։ Բնագրի հեղինակի համար դա այն մեքենան էր, որի վրա սովորեց BASIC և 6502 ասեմբլեր, 12 տարեկանում կարողանում էր ապամոնտաժել ու պարզ վերանորոգում անել, իսկ պատանեկության տարիներին վերականգնում էր տվյալներ վնասված սկավառակներից։

Խոսքը միայն խաղերի մասին չէր. տնային առաջադրանքները, տպագրությունը և բուֆերի լցոնում հասկացությունը նույնպես գալիս էին C-64-ից։ 2019 թվականին, երբ աշխատանքում անհրաժեշտ դարձավ սովորել Python, հեղինակը պահեստից հանեց C-64-ը և մի քանի շաբաթ BASIC-ով ծրագրավորեց՝ վերադառնալու ծրագրավորման ռիթմին։