«Ինչ էլ լինի՝ սարքի՛ր». ծրագրավորողի էսսեն գեներատիվ ԱԲ-ի դարաշրջանում ստեղծելու մասին

Էսսե ստեղծագործ աշխատանքի մասին

Ծրագրավորող Ջոել Օթերը հրապարակել է էսսե, որտեղ նկարագրում է դժվար շաբաթ. դա, նրա խոսքով, աղմկոտ պայթյուն չէր, այլ ներքին փլուզում, երբ վճռականությունն ու մոտիվացիան աստիճանաբար քայքայվեցին։ Նա գրում է այդ մասին մասամբ նրանց համար, ովքեր անցնում են նույնը, մասամբ՝ ապագա իր համար։

Պատճառը ծանոթ է ստեղծագործ ոլորտում աշխատող բոլորին՝ գեներատիվ ԱԲ-ն և արվեստագետների ու ստեղծողների աշխատանքի շարունակական արժեզրկումը։ Ծրագրավորման մեջ, որտեղ նա հիմնականում աշխատում է, իրավիճակն ավելի անորոշ է համարում. վիզուալ արվեստում, նրա կարծիքով, ԱԲ-ի արդյունքները վատն են՝ որոշ առումով հակաարվեստ, որոնց նայելն ամոթ է։ Նա նշում է նաև, որ գրեթե բոլոր ծանոթ ծրագրավորողները վերջին երկու տարում փոխվել են, և դա համարում է ծրագրային ինժեներիայի ամենափոթորկալից շրջանը, որ հիշում է։ Ժխտել, որ մեծ լեզվական մոդելներն իսկապես լավ են կոդ գեներացնում, նրա կարծիքով, շարժվող վերջնագծի դեմ վազք է։

Փոքր գործիքներ և մեկ հուշում

Օթերը շեշտում է, որ նպատակը ոչ մեկին համոզելը չէ։ Իր դիրքորոշումը պարզ է. նրան դուր չի գալիս կոդի ասիստենտի հետ ծրագրավորելը, արդյունքը իրենը չի թվում, և նա չի հպարտանում դրանով։ Նրան ամենից շատ անհանգստացնում է այն, որ մանր գործիքները, որոնցով հպարտանում էր, այժմ հասանելի են բոլորին։ Նա հիշատակում է իր ինտերակտիվ git ճյուղերի փոխարկիչը, որը օգտագործում է ամեն օր և որը գործընկերները գովել են. այսօր յուրաքանչյուրը կարող է նման գործիք պատվիրել մեկ հուշումով։ Նա ընդունում է, որ գործընկերների գնահատանքի կարիքն ունի։

Նույն ճնշումը զգացվում է նաև խաղերի ոլորտում։ Իր ամենածանր պահը, նրա խոսքով, հրահրել է դիզայներ Զաք Գեյջի գրառումը, ըստ որի խաղեր ստեղծելը գնալով նմանվում է երաժշտություն ստեղծելուն։ Դիտարկումը ճիշտ համարեց, բայց կործանարար. խաղեր ստեղծել սովորելու վրա ծախսված տարիները հանկարծ անիմաստ թվացին։

Uncamera և երեք հնարավոր ուղիներ

Ամեն ինչ փոխեց զրույցը դիզայներ և ինժեներ Շադի հետ։ Նրա Uncamera նախագիծը iOS-ի տեսախցիկի հավելված է, որը ֆիլմի նման լուսանկարների համար օգտագործում է սենսորի հումքային տվյալներն ու որոնման աղյուսակները, ոչ թե հետամշակման ֆիլտրեր։ Այն ամբողջությամբ ստեղծվում է առանց գեներատիվ ԱԲ-ի՝ հենց այն պատճառով, որ Օթերն է նշում. բավարարվածությունը ստեղծելու ընթացքի մեջ է։

Օթերը եզրակացնում է, որ բաց են ընդամենը երեք ուղիներ. սկսել օգտագործել գեներատիվ ԱԲ՝ հետ չմնալու համար, և կորցնել աշխատանքի բերկրանքը. ընդհանրապես դադարել ստեղծել, ինչը ստեղծագործ մարդու համար իրական տարբերակ չի համարում. կամ շարունակել ստեղծել այնպես, ինչպես հաճելի է՝ սովորելով և ընթանալով դժվար ճանապարհով, առանց այլ հիմնավորման, քան ուզելը։ Դժվար ճանապարհն ինքն արդեն ընտրել է, նշում է նա՝ սեփական խաղային շարժիչը C++-ով, այլ ոչ Unity-ն, Godot-ը կամ Unreal-ը։ Խոսքը երբեք արագության մասին չի եղել, այլ հաճույքի ու սովորելու — և հենց այսպես է ավարտվում էսսեն. այդ պատճառով ենք ստեղծում խաղեր, այդ պատճառով ենք ստեղծում ամեն ինչ։