Ինչպես գոյություն ունենալ. Raptitude-ը՝ ներկա պահի հետ համակերպվելու մասին

Raptitude բլոգում հուլիսին հրապարակված էսեն փոքրիկ փորձարկում է առաջարկում. նստել երեք րոպե երկու կանոնով՝ «ոչինչ չանել» և «գոհ լինել», և նկատել, թե որքան ժամանակ անց կուզենաք, որ այն ավարտվի։ Հեղինակի կարծիքով՝ այն դժվարությունը, որ մարդկանց մեծ մասն զգում է այս վարժության ընթացքում, կարևոր բան է ասում այն մասին, թե ինչպես է մարդը կապված ներկա պահին։

Փորձարկումը և ինչ է այն բացահայտում

«Ոչինչ չանել» նշանակում է չշարժվել, չթրթռալ, չտարվել մտքերով կամ երազանքներով. շնչելն ու աչքերը թարթելը թույլատրվում են։ «Գոհ լինել» նշանակում է ամբողջությամբ ընդունել ոչինչ չանելու փորձառությունը՝ առանց այն փոխելու փորձի կամ անհամբերության։ Էսեն նշում է, որ ինչ-որ բան անելու մղումը՝ շուրջը նայել, զրույցը մտովի կրկնել, ոտքի մատները շարժել, շատ ուժեղ է, և երբ ամեն ինչ դադարում է, գոյությունն ինքնին գրեթե անտանելի է դառնում։ «Կարծես ներկա պահին կարողանում ես դիմանալ միայն այն ժամանակ, երբ փորձում ես այն վերածել մեկ այլ բանի», գրում է հեղինակը՝ մարդուն բնութագրելով որպես «իր բնական միջավայրի նկատմամբ ալերգիկ»։ Հաճելի փորձառություններն էլ բացառություն չեն. նույնիսկ ամբողջ օր սպասված պաղպաղակն ուտելիս ուշադրությունը ցանկանում է անցնել հաջորդ գդալին։

Գիտությունը և խուսափման ռազմավարությունները

Էսեն հիշատակում է 2014 թվականին Science ամսագրում հրապարակված հետազոտությունը. տասնմեկ փորձերում մասնակիցները, որպես կանոն, չէին վայելում սենյակում մենակ, միայն մտքերի հետ անցկացրած 6-15 րոպեն. սովորական արտաքին զբաղմունքները նրանց շատ ավելի դուր էին գալիս, իսկ շատերը պատրաստ էին իրենց էլեկտրահարվել, քան մնալ մենակ իրենց մտքերի հետ։ Էսեն նաև նշում է, որ Հյուսիսային Ամերիկայում տարեկան մոտ 100 հրշեջ դատապարտվում է հրկիզման համար. հաճախ դա երիտասարդ հրշեջներ են, որոնք դժգոհ են գործողության պակասից։ Նույն խուսափման առօրյա ձևերն են անվերջ սքրոլինգը, առանց քաղցի ուտելը և մտքերում պտտվող մտորումները։

Պրակտիկա. կես շունչ մեկ անգամ

Էսեն առաջարկում է գոյությունը մարզել շատ կարճ չափաբաժիններով։ Նստեք փակ կամ բաց աչքերով, հնարավորինս թուլացրեք մարմինը և շնչեք երկար ու հանգիստ. ապա փորձեք բաց մնալ մեկ ներշնչման ողջ փորձառության համար՝ ծակծկոց, տարօրինակություն, կասկած, ինչ էլ որ ի հայտ գա, առանց որևէ բան հեռացնելու։ Կարճ դադարից հետո նույնը արեք մեկ արտաշնչման հետ, իսկ հետո աստիճանաբար միացրեք երկուսը։ Սկզբում բավական է հինգ րոպեն՝ դադարներով։ Հեղինակը սա անվանում է «գոյություն առանց վախի՝ մի քանի վայրկյանով»՝ նվազագույն արդյունավետ չափաբաժինը մեկ կես շունչ, և նշում է, որ գոյության նկատմամբ ալերգիայի հանգստացումը սովորական անհարմարությունը՝ հերթում սպասելը, անորոշությունը, մի փոքր ավելորդ տաքությունը, դարձնում է շատ ավելի տանելի, իսկ փախուստի վրա հիմնված սովորությունները՝ ավելի քիչ գրավիչ։ Հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարում կամ այլ հոգեկան խանգարում ունեցող ընթերցողներին խորհուրդ է տրվում վարժությունից առաջ դիմել մասնագետի։