Մետ Դագանի էսսեն՝ ինչու է նա հոգնել ցանցում լինելուց

Ծրագրավորող Մետ Դագանը սեպտեմբերի 25-ին սեփական բլոգում հրապարակեց էսսե այն մասին, թե ինչու է հոգնել մշտապես ցանցում լինելուց։ Տեքստը ուշադրություն գրավեց Hacker News-ում։ Սա անձնական կարծիք է, ոչ թե ռեպորտաժ. Դագանը գրում է իր սարքերի, սովորությունների և գրգռվածության մասին։

Հետաքրքրասերից՝ դժկամ վճարող

Դագանը իրեն ներկայացնում է որպես նախկին հավատացյալ։ Նրա խոսքով՝ նա ուսումնասիրում էր ամեն նոր մոդել, անցնում էր iOS-ի և Android-ի միջև՝ ամեն նոր տարբերակը փորձելու համար, և մի անգամ գիշերվա երեքին հերթ կանգնեց առաջին սերնդի iPhone-ի համար։ Այսօր նա չգիտի, թե որ մոդելն է գրպանում, և չի կարող նշել թարմացման ոչ մի պատճառ, բացի մարտկոցի մաշվելուց։ Նրա եզրակացությունը կտրուկ է՝ սմարթֆոնը վերածվել է հարկի։ Ըստ նրա՝ նա կարող է ընտրել, թե ով է հավաքելու այդ հարկը՝ Apple, Samsung, Google, Nothing թե Fairphone, բայց չի կարող ընտրել՝ վճարե՞լ, թե ոչ։

Դանիան, որտեղ հեռախոսը պարտադիր է

Էսսեն հիմնված է Դանիայում իր առօրյայի վրա։ Նա թվարկում է այն հավելվածները, որոնք պետք է կրել. Aula՝ դպրոցի հետ կապի համար, Rejsekort՝ գնացքների, MitID՝ պետությանը ապացուցելու, որ ինքը ինքն է, և e-Boks՝ կառավարության պաշտոնական հաղորդագրությունների համար։ Օդանավակայանը, հյուրանոցը և մարզասրահը նույնն են ենթադրում։ Դա ազատ ընտրություն անվանելը, ըստ նրա, մոլորեցնող է, և նա այն անվանում է հնազանդություն։ Նրա համեմատությունը հետևյալն է. առանց ինտերնետի տարբերակը գոյություն ունի այնպես, ինչպես որոշ կայարաններում հետագայում տեղադրված թեքահարթակը՝ կանոնակարգը ձևականորեն բավարարելու համար, այնպիսի թեքությամբ, որը ոչ մի սայլակ չի կարող հաղթահարել։

Գովազդներ, միօրինակություն և փակ շրջան

Էսսեի մեծ մասը նկարագրում է այն, ինչ նա տեսնում է էկրանին։ Ըստ նրա՝ հավելվածների խանութը գովազդը դնում է գովազդի վրա, քարտեզներում գովազդ կա, փոդքասթի հավելվածը նրան լսեցնում է թվային դետոքսի մասին փոդքասթի գովազդ, իսկ HBO-ի մի սերիալ հաշվում է «յոթից առաջին գովազդը», նախքան սպորտային խաղադրույքների գովազդները միացնելը։ Նրան անհանգստացնում է նաև միօրինակությունը. նույն արտահայտությունները կրկնվում են անվերջ, սերիալները գրված են ամենաանուշադիր դիտողի համար, իսկ վավերագրական ֆիլմերը հավաքված են սոցիալական ցանցերի հոլովակներից։ Նրա ընթերցմամբ՝ ցանցը հիմնականում խոսում է ինքն իր մասին։

Սալ, որը ոչինչ չի պահանջում

Լուծումը Դագանը տեսնում է ոչ թե դետոքսի ծրագրում, այլ ապարատում՝ MiSTer սալիկում, որը հիմնված է FPGA-ի վրա և վերականգնում է հին կոնսոլների տրամաբանությունը չիպի մակարդակով, այլ ոչ թե ծրագրային նմանակմամբ։ Ըստ նրա՝ տեղադրումը պարզ է՝ գրել SD քարտը, գործարկել թարմացման սկրիպտը և պատճենել խաղերը։ Ցանցի մալուխը հանելուց հետո սարքը շարունակեց աշխատել ճիշտ ինչպես առաջ։ NFC քարտերի համակարգը՝ TapTo կամ Zaparoo, խաղը մի հպումով միացնում է, ինչը ավելի շատ դարակից քարթրիջ վերցնելուն է նման, քան մենյու ոլորելուն։ Դագանը ընդունում է, որ սարքը կատարյալ չէ. ինտերֆեյսը կոպիտ է, առաջին կարգավորիչի միացումը՝ անհարմար։ Սակայն այն կանգնած կատարում է ընդամենը մեկ աշխատանք, գրում է նա, ինչպես մանկության Macintosh LC II-ը։ Եզրափակիչ տողը ամփոփում է ամեն ինչ՝ այն նրանից ոչինչ չի պահանջում և նրա մասին ոչինչ չգիտի։