Սթիվեն Դիլ․ համացանցը դարձել է մարդկային թուլությունը շահագործող մեքենա

Ինժեներ և գրող Սթիվեն Դիլը, որը հայտնի է կրիպտոարժույթների մասին իր քննադատական հրապարակումներով, լույս է ընծայել «The Internet Is Kind of a Predatory Cesspit Now» վերնագրով էսսե։ Հիմնական թեզն այն է, որ առցանց գիշատչությունը ցանցի ծայրամասից տեղափոխվել է նրա կենտրոն՝ ցանցի չարաշահումից դարձել է ցանցի կազմակերպման սկզբունք։

Ցանց, որը կառուցել են սիրողները

Դիլն իրեն անվանում է 90-ականների զավակ և հիշում է վաղ ինտերնետը՝ դանդաղ, տգեղ և անվստահելի. dial-up մոդեմներ, Usenet-ի վեճեր և սիրողների կողմից կառուցված կայքեր «Բաբելոն 5»-ի, մոդելային հրթիռների, գնացքների չվացուցակների ու shareware-ի մասին։ Այդ կայքերի մեծ մասը բիզնես մոդել չուներ, և հենց դա էր իմաստը. ցանցը նման էր սիրողների հավաքած հրապարակի։ Խարդախությունն ու վիրուսները կային նաև այն ժամանակ, սակայն գիշատչությունը շեղում էր. այսօր խարդախին պետք չէ զոհ փնտրել. հարթակն ինքն է գտնում նրան, քարտեզագրում թուլությունը, լավարկում առաջարկը, մշակում վճարումը և առաջարկում հաջորդ սխեման։

Գիշատչություն, որը սնվում է թուլությամբ

Ցանկացած անապահովություն կարող է դառնալ առևտրային խորշ, նույնիսկ առևտրային կյանքից փախչելու ցանկությունը. ձագարի վերջում միշտ սպասում են դասընթաց, տեղեկագիր, փակ համայնք կամ ուղղորդման կոդ։ Հեղինակին ամենաշատն անհանգստացնում է այն, որ խարդախության տնտեսությունը մասնակցային է. սովորական մարդիկ իրենց կյանքը նվիրում են իրենց քիչ հասկանալի ներդրումների, չաշխատող ապրանքների և երբեք չստուգված քաղաքական պնդումների քարոզմանը, սովորաբար ոչինչ չեն վաստակում և աշխատում են որպես անվճար բաշխիչներ բուրգի ավելի վերևում գտնվող ինչ-որ մեկի համար։ Սպառումը դառնում է տարածում, իսկ զոհը՝ վաճառող։

Ընտրության միջավայր, որտեղ ճշգրտությունը պարտվում է

Էսսեն նկարագրում է դաժան ընտրության միջավայր. ազնիվ ֆինանսական խորհրդատուն բացատրում է դիվերսիֆիկացիան ու ստանում տասներկու դիտում, իսկ հազարապատիկ եկամուտ խոստացող կրիպտո-էնտուզիաստը՝ տասներկու միլիոն։ Բժիշկն ասում է, որ քրոնիկ հիվանդությունը պահանջում է զգույշ վարում, wellness-քարոզիչը պնդում է, որ յուղերը թունավորում են հոգին։ Լավ բիզնես մոդելը նրա մոտ չէ, ով ծանրաբեռնված է իրականությամբ։ Կախվածությունը, գրում է Դիլը, հենց բիզնես մոդելն է. համակարգը չի կարող բավարարել այն կարիքը, որից սնվում է, որովհետև պարտավոր է պահպանել այն՝ զայրացած, մենակ կամ հիվանդ օգտվողը մշտական եկամուտ է, իսկ գոհը՝ կորուստ։

Կրիպտո, լեզվական մոդելներ և անջատվելու կոչը

Դիլը կրիպտոարժույթը համարում է այդ տնտեսության գագաթնակետը. առաջխաղացումը ստեղծում է գնի շարժում, գնի շարժումը ներկայացվում է որպես ընդունման ապացույց, և այդ ապացույցը ներգրավում է նոր գնորդների՝ «փոդքաստի բաժին ունեցող բուրգ»։ Լեզվական մոդելները, նրա խոսքով, այս ամենը կդարձնեն ավելի էժան ու ավելի վատ, քանի որ հավանական սուտ արտադրելու արժեքը իջել է մինչև զրոյի։ Առաջարկությունների ալգորիթմական օղակները կարող են լավարկել ներգրավվածությունը, պահումը և փոխարկումը, բայց չեն կարող ասել, թե ինչի համար է մարդու կյանքը. ուստի անջատվելը լուդիզմ չէ, այլ հրաժարում գիշատիչ համակարգը սոցիալական աշխարհ համարելուց։