„მაინც გააკეთე“: დეველოპერის ესე შემოქმედებაზე გენერატიული AI-ის ეპოქაში

ესე შემოქმედებითი მუშაობის შესახებ

დეველოპერმა ჯოელ ოტერმა გამოაქვეყნა ესე, რომელშიც აღწერს რთულ კვირას: ეს არ ყოფილა ხმაურიანი აფეთქება, არამედ შინაგანი ჩამონგრევა, როცა სიმტკიცე და მოტივაცია თანდათან დაიშალა. წერა, მისივე სიტყვებით, ნაწილობრივ მათთვისაა, ვინც იგივეს გადის, ნაწილობრივ კი — მომავალი თავისთვის.

მიზეზი, მისი თქმით, ნაცნობია ყველასთვის, ვინც შემოქმედებით სფეროში მუშაობს: გენერატიული AI და ხელოვანთა და შემქმნელთა შრომის გაუფასურება. პროგრამირებაში, სადაც თავად ძირითადად მუშაობს, ვითარებას უფრო გაურკვევლად მიიჩნევს, ვიზუალურ ხელოვნებაში კი, მისი აზრით, AI-ის ნამუშევრები ცუდია — გარკვეული გაგებით ანტიხელოვნება, რომლის ყურებაც სირცხვილს იწვევს.

ოტერი აღნიშნავს, რომ თითქმის ყველა მისი ნაცნობი პროგრამისტი ბოლო ორ წელიწადში შეიცვალა, და ამ პერიოდს პროგრამული ინჟინერიისთვის ყველაზე მშფოთვარედ აფასებს. მისი აზრით, იმის უარყოფა, რომ დიდი ენობრივი მოდელები კოდის გენერაციაში ნამდვილად ძლიერია, მოძრავი ფინიშის ხაზისკენ გარბენია.

პატარა ხელსაწყოები და ერთი პრომპტი

ავტორი ხაზს უსვამს, რომ მისი მიზანი არავისი დარწმუნება არაა — უბრალოდ მას არ სიამოვნებს კოდის ასისტენტთან მუშაობა: შედეგი მისი არ ჩანს და მასზე სიამაყის გრძნობა არ რჩება.

ყველაზე მეტად იმაზე დარდობს, რომ წვრილმანი ხელსაწყოები, რომლებითაც ამაყობდა, ახლა ყველასთვის ხელმისაწვდომია. ის იხსენიებს საკუთარ ინტერაქტიულ git-ის ბრენჩების გადამრთველს, რომელსაც ყოველდღე იყენებს და რომელიც კოლეგებმა დადებითად შეაფასეს; დღეს კი ნებისმიერს შეუძლია ასეთი ხელსაწყო პრომპტით შეუკვეთოს. იგი აღიარებს, რომ კოლეგების აღიარება მისთვის მნიშვნელოვანია.

იგივე წნევა თამაშების სფეროშიც იგრძნობა: მისი ჩავარდნა დაიწყო დიზაინერ ზაკ გეიჯის პოსტის შემდეგ, რომელშიც ის წერდა, რომ თამაშების შექმნა მუსიკის მსგავსად იცვლება. ავტორმა ეს დაკვირვება სწორად მიიჩნია, მაგრამ მისთვის მძიმე აღმოჩნდა — თამაშების კეთებაზე დახარჯული წლები უშედეგო მოეჩვენა.

Uncamera და სამი შესაძლო გზა

სურათი შეცვალა საუბარმა დიზაინერთან და ინჟინერთან შადთან. მისი პროექტი Uncamera არის iOS-ის კამერის აპლიკაცია, რომელიც ფილმისებრი ფოტოებისთვის იყენებს სენსორის მონაცემებსა და lookup-ცხრილებს და არა რეტუშის ფილტრებს. ის სრულად გენერატიული AI-ის გარეშე შენდება — ზუსტად იმ მიზეზით, რომელსაც ოტერი ასახელებს: სიამოვნება თავად შექმნის პროცესშია.

ოტერი ასკვნის, რომ მისთვის მხოლოდ სამი გზაა ღია: გენერატიულ AI-ზე გადასვლა, რომ დაეწიოს — სამაგიეროდ მუშაობის სიხარულის დაკარგვით; საერთოდ შეწყვეტა, რაც შემოქმედებითი ადამიანისთვის რეალური ვარიანტი არაა; ან ძველებურად, რთული გზით გაგრძელება და სწავლა — მხოლოდ იმიტომ, რომ ასე უნდა.

რთული გზა მან უკვე აირჩია, აღნიშნავს ის: საკუთარი თამაშის ძრავი C++-ზე, Unity-ის, Godot-ისა და Unreal-ის ნაცვლად. ეს არასოდეს ყოფილა სისწრაფის საკითხი, არამედ სიამოვნებისა და სწავლის — და სწორედ ამით სრულდება მისი ესე: ამიტომ ვქმნით თამაშებს, ამიტომ ვქმნით ყველაფერს.