რატომ ურჩევს ერთი ავტორი, თითქმის არასდროს მისცეთ AI-ს წერა

ერიხ გრუნევალდი აგვისტოში გამოქვეყნებულ ესეში ამტკიცებს, რომ არსებითი ტექსტის — ბლოგის პოსტის, კვლევითი მოხსენების, მემორანდუმის, გააზრებული წერილის ან რომანის — დაწერა AI-ს თითქმის არასდროს უნდა მივანდოთ. მისი არგუმენტი სამ დებულებას ეყრდნობა: წერის პროცესი აზროვნების პროცესის ნაწილია, AI-ის პროზა ბუნდოვანი და მცდარია ისე, რომ შეცდომების შემჩნევა ძნელია, და სხვისთვის AI-ის ტექსტის საკუთარად მიწოდება მკითხველს ატყუებს.

წერა აზროვნების ადგილია

გრუნევალდი AI-ს ზოგადად წინააღმდეგი არ არის. ის გონივრულად მიიჩნევს მის გამოყენებას აუდიოს ტრანსკრიბირებისთვის, მონაცემთა ანალიზისთვის, ინფორმაციის ძიებისთვის, ბრეინშტორმინგისა და მონახაზებზე გამოხმაურებისთვის, და აღიარებს რედაქტირებას, თუ ადამიანი ყოველ ცვლილებას გაცნობიერებულად იღებს ან უარყოფს. მისი წინააღმდეგობა თავად ტექსტის მოდელით წარმოებას ეხება — თუნდაც ავტორმა დეტალური პუნქტები ან ნაკარნახევი აზრები მისცეს და შედეგი შემდეგ გაასწოროს.

პირველი მიზეზი ის არის, რომ აზროვნება სწორედ წერის დროს ხდება. ის ციტირებს პოლ გრემის დაკვირვებას, რომ იდეების სიტყვებად ქცევა მკაცრი გამოცდაა და რომ ნახევარი იდეა, რაც ესეში ხვდება, ავტორს სწორედ წერის დროს უჩნდება. მწერალი კლარა კოლიე, პატრიკ მაკენზის პოდკასტში, აღწერს, როგორ ცვლის თითოეული ეტაპი მის აზრს, და ამატებს: მოდელი, რომელსაც მზა მონახაზს აძლევენ, არ გაჩერდება იმაზე, რომ თავად მონახაზი შეიძლება მცდარი იყოს. მაკენზის შეჯამება: ამზადებ მანქანას, რომელიც წერს, და აზროვნება გვერდითი ეფექტად გამოდის.

ბუნდოვანი, დახვეწილად მცდარი და დამაჯერებელი

მეორე არგუმენტი მანქანური პროზის ქსოვილს ეხება. როცა მოდელს სთხოვეს AI-ჩიპების კონტრაბანდაზე შესავალი აბზაცის დაწერა, შედეგი „საშინელება არ იყო“, თუმცა გრუნევალდი წვრილ ხარვეზებს ჩამოთვლის: ჩიპების აღწერა როგორც „კომპაქტურისა“, მაშინ როცა კონტრაბანდით, როგორც წესი, სერვერები გადაჰქონდათ; მასშტაბის შეფასება, რომლის ქვედა ზღვარს ავტორი თითქმის უეჭველად მცდარად თვლის; და ფინალური ფრაზა, რომელსაც ის უსარგებლო ტაშს უწოდებს. თითოეული გადაწყვეტილება სხვაგვარად და უფრო ზუსტად იქნებოდა მიღებული იმ ადამიანის მიერ, ვინც საკითხი იცის.

ის ციტირებს ფილოსოფოს ერიკ შვიცგებელს, რომლის თქმით ექსპერტების სიტყვის არჩევანი იმ ნიუანსებს ასახავს, რომელთა გაცნობიერებაც თავად მათაც არ შეუძლიათ. გრუნევალდი ამატებს ასიმეტრიას, რომელიც პრობლემას ამძიმებს: როცა მოდელმა რამე არ იცის, ის იშვიათად ამბობს ამას და ნაცვლად ამისა წერს ისეთ რამეს, რაც საკმარისად ბუნდოვანია, რომ მართალი იყოს, ან საკმარისად დამაჯერებელი, რომ გაიაროს.

მკითხველის მხარე

მესამე არგუმენტი ნდობას ეხება. მკითხველი მოელის, რომ ტექსტი ავტორის აზრს წარმოადგენს, და გრუნევალდი ამას ნაგულისხმევ შეთანხმებად მიიჩნევს: მკითხველი ყურადღებას აძლევს, ავტორი კი სანაცვლოდ ღირებულს უბრუნებს. ეტიკეტის გარეშე AI-ის ტექსტი ამ შეთანხმებას არღვევს და, მისი თქმით, ეჭვის გაჩენისთანავე ნდობა მკვეთრად ეცემა. ის აღიარებს, რომ ნათლად მონიშნული AI-ის შედეგი შეიძლება მისაღები იყოს და რომ საკუთარი ტექსტის თარგმნა გონივრული გამოყენებაა, სასურველია ღიად. მაღალი ფსონის ტექსტებზე AI-სთან მუშაობა, მისივე თქმით, ძირითადად ხარისხის დათმობით აჩქარებს საქმეს.