„თუ ააშენებ, ისინი მოვლენ“ — ღონისძიების ორგანიზება საზოგადოებაში შესვლის უსწრაფესი გზაა

ღონისძიებების ორგანიზება თითქმის ნებისმიერ სოციალურ ჯგუფში შესვლის უსწრაფესი გზაა — და ადამიანების უმეტესობა ამას არასოდეს აკეთებს. ეს არის ბენ ლანდაუ-ტეილორის ესეს, „თუ ააშენებ, ისინი მოვლენ“, მთავარი არგუმენტი; ტექსტი 18 ივლისს გამოქვეყნდა და Substack-ზე 300-ზე მეტი მოწონება და 39 კომენტარი მოაგროვა.

ნაყინი სანაპიროზე

ლანდაუ-ტეილორი საკუთარ გამოცდილებას ეყრდნობა: რამდენჯერმე ცდილობდა ახალ სოციალურ ჯგუფში შესვლას — საზოგადოებაში, რომელსაც შეერთება სურდა, ან ახალ ქალაქში, სადაც მეგობრებს ეძებდა — და ყოველ ჯერზე დასკვნა ერთი იყო. უსწრაფესი გზა ჯგუფის ძირითად აქტივობაზე აგებული ღონისძიებების ორგანიზებაა. „ყველა ჯგუფში, რომელიც ოდესმე შემხვედრია, სოციალურ ღონისძიებებზე და გასაკეთებელ საქმეებზე მოთხოვნა გაცილებით აღემატება მიწოდებას, — წერს ის. — ადამიანების მოყვანა ჰგავს სანაპიროზე ნაყინის უფასოდ დარიგებას.“

სხვების ღონისძიებებზე რეგულარულად გამოჩენა მუშაობს, ამატებს ის, მაგრამ ეს უფრო ნელია, ვიდრე საკუთარის ორგანიზება და იმ ადამიანების მოწვევა, ვისთანაც უფრო ახლოს გინდა იყო, ან სხვის ღონისძიებაში დახმარება. მისი თქმით, ეს ნიმუში მოქმედებს როგორც ვიწრო ონლაინ ფანფიქშენ-ჯგუფებში, ისე „ინტელექტუალურ მოძრაობებში, რომლებიც წელიწადში ასობით მილიონ დოლარს მართავენ“.

მომხმარებლის დამოკიდებულება

ბევრი ადამიანი საზოგადოებას მოხმარების ობიექტად აღიქვამს. ლანდაუ-ტეილორი ამბობს, რომ ახალგაზრდობაში თავადაც ასე ხედავდა — თითქოს სოციალური სცენა ველური მოცვის ბუჩქია, რომელიც თავისით ზრდის წვეულებებს, ვახშმებს, კონფერენციებსა და წიგნის კლუბებს. სინამდვილეში ღონისძიებები ხდება მაშინ, როცა ვინმე შრომას იკისრებს, და მისთვის ერთ-ერთი ყველაზე საიმედო კანონზომიერება ისაა, რომ თუ საქმე მცირე ძალისხმევას მოითხოვს, ადამიანების უმეტესობა მას არ აკეთებს. სცენის ლიდერები, მისი აღწერით, ძირითადად სწორედ ისინი არიან, ვინც ამ ძალისხმევას არ დაიზარა.

მომხმარებლები და სოციალური ქსოვილი

ორგანიზების შრომა ბევრისთვის არაფასეულია, წერს ის, თუმცა სხვა ორგანიზატორები ყურადღებით აკვირდებიან, ვინ იკისრებს ტვირთს. მისი აზრით, დღევანდელი სოციალური გაუცხოების პრობლემის ნაწილი იმაშია, რომ ძალიან ბევრს სურს სოციალური ქსოვილის მოხმარება და ცოტას — მის შექმნაში მონაწილეობა. ის არ ამტკიცებს, რომ იცის, როგორ მოგვარდეს ეს საზოგადოების მასშტაბზე. საკუთარი საზოგადოების მასშტაბზე კი სხვა საქმეა, წერს ის — იქ დეფიციტს უბრალოდ იმით წყვეტ, რომ თავად აწვდი.