"Herkes Aklını Kaçırdı": bir güvenlik mühendisinden yapay zekâ dönemi eleştirisi

16 Eylül 2026'da güvenlik mühendisi ve sistem yöneticisi Jan Schaumann, Signs of Triviality adlı blogunda "Herkes Aklını Kaçırdı" başlıklı bir deneme yayımladı. Yazı, yapay zekâ dalgasının hem teknik işin kalitesini hem de sektörün bu işi konuşma biçimini giderek bozduğunu savunuyor.

Schaumann çalışma zamanının yüzde 75'inden fazlasını doğrudan ya da dolaylı olarak yapay zekâya ayırdığını, bunun da işinden aldığı keyfi neredeyse tamamen götürdüğünü yazıyor. Mühendislik geçmişi olmayan kişilerin ev laboratuvarlarında kurdukları "sektörü değiştiren" ürünleri sunduğunu, iş yazışmalarının sosyal medya fenomeni üslubuna dönüştüğünü ve çevrimiçi metinlerin giderek birbirine benzediğini aktarıyor.

Güvenlik açığı araştırması ve yama darboğazı

Denemenin büyük bölümü yapay zekâ destekli güvenlik açığı araştırmasına ayrılmış. Schaumann'a göre Anthropic ile OpenAI, hangi modelin daha güçlü ve daha tehlikeli olduğu konusunda birbirleriyle yarışıyor; şirketler ise geride kalmadıklarını göstermek için gizemli adlarla anılan projelere katılıyor ya da açık mektuplara imza atıyor. Mühendislik kaynakları hızla yön değiştirdi: onlarca yüksek ücretli güvenlik mühendisi, binlerce bulguyu işleyebilecek sistemler kurmaya geçti.

Yazarın temel itirazı şu: güvenlik açığı bulmak hiçbir zaman bilgi güvenliğinin darboğazı olmadı. Raporları doğrulamak, yama yazmak ve yeni sürüm yayımlamak zor işler, ancak en zor adım paketlerin gerçekten güncellenmesi olmaya devam ediyor. Ona göre aynı bütçe temel hijyene ayrılsa — eksiksiz bir varlık envanteri, otomatik ve sık güncellemeler, yaklaşık 30 günlük çalışmadan sonra yeniden başlatma, bulut sağlayıcıları genelinde saldırı yüzeyi taraması — çok daha fazla güvenlik sağlanırdı.

Beceri kaybı ve opak sistemler

Deneme, yapay zekâ geliştirme sürecine girdiğinde ne olduğunu da sorguluyor. Bir model açığı bulup yamayı üretir, sonra da o yamayı kendisi "incelerse", gerçekten anlaşılan kod miktarı azalıyor ve sık çağrılan "döngüdeki insan" çoğu zaman yalnızca bir formaliteye dönüşüyor. Hata ayıklamak kod yazmaktan kat kat zor olduğu için, kendi bileşenlerini açıklayamayan kuruluşlar dağıtık sistemler arızalandığında ciddi sıkıntı yaşayacak.

Schaumann, kendi ürünlerinin düzenlenmesini isteyip o ürünleri üretmeyi sürdüren şirketleri ve veri merkezlerinin çevresel maliyetini de aynı sertlikte eleştiriyor. Sonuç olarak insan dikkatinin hâlâ kıt bir kaynak olduğunu, "ajan benzeri silolar" içindeki bireysel verimliliğin büyük projelerin gerektirdiği ekip çalışmasının yerini tutamayacağını yazıyor.