Jeff Atwood: birbirimize yardım etmek için durmazsak neye dönüşürüz?

Stack Overflow'un kurucularından Jeff Atwood, Coding Horror blogunda bir okuyucu mektubu yayımladı. Mektup, Atwood'un daha önceki "You Can't Vibe Code Love" yazısına yanıt olarak gelmiş. Yazarı, bir programcı topluluğunun hayatının en zor döneminde ona ne kattığını ve bir yapay zekâ modelinin bunun yerini neden tutamayacağını anlatıyor.

Zamboanga'dan bir mektup, 2013

Mektubun altında yalnızca D harfi var. Yazarı 2013'te ABD Hava Kuvvetleri'nde görevliydi ve aynı zamanda uzaktan eğitimle üniversite okuyordu. Filipinler'in Zamboanga kentinde görev yaparken şehirde çatışmalar başladı: 100'den fazla kişi öldü, 120.000 sivil evini terk etmek zorunda kaldı. Çatışmalar üç hafta sürdü.

Eğitimini sürdürmek zorundaydı: bir ödevi ya da sınavı kaçırmak büyük bir riskti. Geceleri uyumadığını, ders kitaplarının başında ağladığını, yanan şehrin dumanının binaların çatlaklarından içeri girdiğini anlatıyor. Microsoft Surface'i hep yanında taşıyordu: yeleğindeki plakayı çıkarıp yerine bilgisayarı koyuyordu, böylece taşınmaları gerekirse ödevini orada da yazabilecekti. Mektupta hayatına dair haberler de var: sonrasında Tokyo'da bir koordinasyon görevine geçmiş, hâlâ program yazıyor ve ailesi devlet okulu sayesinde bir topluluğa katılmış.

Tıkandığında ona doğru yönü gösterecek birine ihtiyaç duyuyordu. Ailesinde ve arkadaşları arasında yazılımcılar vardı, ama yardım isteğine verilen yanıt ya sessizlik ya da kendisinin halletmesi gerektiği tavsiyesiydi. Yardım edenler, kendisinden hiçbir çıkarı olmayan Stack Overflow'daki yabancılar oldu.

Bir yapay zekâ modelinin veremediği şey

"O zaman bir yapay zekâ modeli tam istediğimi yapardı" diye yazıyor mektup, "ama ihtiyacım olanı verir miydi?" İhtiyacı olan şey, birinin yardım etmeyi yeterince önemsediğini bilmekti. Stack Overflow'daki yanıtlar teknik çözümden fazlasıydı: yabancılar ona zamanlarını ayırdı ve bu ona değerli olduğunu hissettirdi. Sorularının aynı durumdaki başkalarına yardımcı olması ise kendisini bir bütünün parçası gibi hissettirdi. "Yapay zekâ bunu yapamaz."

Toplulukların boşalmasını izlemek onu karamsarlığa sürüklüyor. Ona göre yanıt veren ama tek bir düşünce vermeyen bir şey, her zaman var olan bir yerin yerini alıyor; bu kaybı da yerçekimini kaybetmeye benzetiyor.

Bize ait olan topluluklar

Atwood yazıyı kısa bir değerlendirmeyle bitiriyor. Ona göre yapay zekâ modelleri, insanlarla ilişkileri sürdürmek ve çevrimiçi topluluklar kurmak için daha fazla çaba göstermemiz gerektiğini hatırlatıyor. Bu topluluklar bize ait olmalı, bir milyardere değil; insanların düzenli olarak birbirine yardım etmek için durduğu topluluklar olmalı, çünkü biz de böyle öğreniyoruz. Yazı, başlığındaki soruyla sona eriyor: birbirimize yardım etmek için durmazsak neye dönüşürüz?