Ջեֆ Աթվուդ. եթե իրար օգնելու համար չկանգնենք, ի՞նչ ենք դառնում

Stack Overflow-ի համահիմնադիր Ջեֆ Աթվուդը իր Coding Horror բլոգում հրապարակել է ընթերցողի նամակ, որը պատասխան էր իր նախորդ՝ «You Can't Vibe Code Love» գրառմանը։ Հեղինակը գրում է, թե ինչ տվեց իրեն ծրագրավորողների համայնքը կյանքի ամենադժվար շրջանում և ինչու արհեստական բանականության մոդելը չէր կարող փոխարինել դա։

Նամակ Զամբոանգայից, 2013 թվական

Նամակը ստորագրված է միայն D տառով։ 2013 թվականին հեղինակը ծառայում էր ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերում և միաժամանակ հեռավար սովորում էր համալսարանում։ Նա գտնվում էր Ֆիլիպինների Զամբոանգա քաղաքում, երբ այնտեղ մարտեր սկսվեցին. զոհվեց ավելի քան 100 մարդ, 120 000 խաղաղ բնակիչ ստիպված լքեց տունը։ Մարտերը տևեցին երեք շաբաթ։

Ուսումը չէր կարելի ընդհատել. բաց թողնված առաջադրանքը կամ քննությունը լուրջ ռիսկ էր։ Նա հիշում է, որ գիշերները չէր քնում և լաց էր լինում դասագրքերի վրա, իսկ այրվող քաղաքի ծուխը թափանցում էր ճեղքերից։ Microsoft Surface-ը միշտ իր հետ էր. նա հանում էր զրահաբաճկոնի սալիկը և դրա տեղը դնում համակարգիչը, որպեսզի տեղափոխվելու դեպքում էլ կարողանա շարունակել աշխատանքը։ Հետագայում նա անցավ ղեկավար պաշտոնի Տոկիոյում, մինչ օրս ծրագրավորում է, իսկ ընտանիքը համայնք գտավ տեղի պետական դպրոցի միջոցով։

Երբ նա խրվում էր, ուղղություն ցույց տվող մեկի կարիքն ուներ։ Ընտանիքում և ընկերների մեջ ծրագրավորողներ կային, սակայն օգնության խնդրանքին ի պատասխան լռություն էր կամ «ինքդ արա» խորհուրդ։ Օգնության եկան Stack Overflow-ի անծանոթ մարդիկ, որոնք դրանից ոչինչ չէին շահում։

Ինչ չի կարող տալ արհեստական բանականությունը

Հեղինակի հարցը հնչում է այսպես. «Այն ժամանակ արհեստական բանականության մոդելը կաներ հենց այն, ինչ ես ուզում էի։ Բայց արդյոք այն կտա՞ր այն, ինչ ինձ պետք էր»։ Պետք էր իմանալ, որ ինչ-որ մեկին բավական էր հետաքրքրում օգնել։ Stack Overflow-ի պատասխանները տեխնիկական լուծումից ավելին էին. անծանոթ մարդիկ իրենց ժամանակը տվեցին նրան, և դա նրան արժեքավոր լինելու զգացողություն տվեց։ Այն, որ իր հարցերը օգնում էին նույն վիճակում գտնվող ուրիշներին, նրան դարձրեց ընդհանուր գործի մասնիկ։

Համայնքների դատարկվելը նրան ընկճվածություն է պատճառում, հավելում է նա։ Պատասխաններ տվող, բայց ոչ մի միտք չտվող մի բան փոխարինում է մի տեղ, որը միշտ եղել է, և այդ կորուստը նա համեմատում է ձգողության կորստի հետ։

Համայնք, որը պատկանում է մեզ

Աթվուդը եզրափակում է կարճ մտքով. արհեստական բանականության մոդելները հիշեցնում են, որ մարդկանց հետ հարաբերությունները և առցանց համայնքները պահանջում են ավելի շատ ջանք։ Դրանք պետք է լինեն համայնքներ, որոնք պատկանում են մեզ, ոչ թե ինչ-որ միլիարդատիրոջ, որտեղ մարդիկ կանոնավոր կանգնում են իրար օգնելու համար, որովհետև հենց այդպես էլ սովորում ենք։ Գրառումն ավարտվում է վերնագրի հարցով. եթե չկանգնենք իրար օգնելու, ի՞նչ ենք դառնում։